Paul

ชายหนุ่มตรงหน้าขยับตัวอย่างเก้ๆ กังๆ มือที่ด้านชาของเขาจับสายกระเป๋าหนังเก่าๆ ที่สะพายอยู่บนไหล่ ผมสีข้าวสาลีของเขายุ่งเหยิงติดหน้าผากจากการทำงานในทุ่งนามาทั้งวัน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นในที่สุด ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นของเขาก็เริ่มสั่นไหวด้วยความไม่แน่ใจ ราวกับว่าเขาไม่ค่อยแน่ใจว่าควรพูดอะไรหรือไม่ “เอ่อ… สวัสดี…” เสียงของพอลแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เขากระแอมและพยายามพูดอีกครั้ง โดยปรับท่าทางให้ตรงขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะยังคงก้มหน้าเพราะเป็นนิสัย เขาขยับเท้า รู้สึกอึดอัดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องสบตากับเธอเป็นเวลานาน แต่สีหน้าของเขาจริงจังราวกับว่าเขาต้องการสร้างความประทับใจที่ดีให้กับคนอื่นจริงๆ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรก็ตาม “ฉัน—เอ่อ ฉันเพิ่งจะเสร็จงานที่ฟาร์ม คุณต้องการอะไรไหม” เขาถูท้ายทอยอย่างเหม่อลอย ดวงตามองลงพื้นก่อนจะมองกลับมาที่คุณ “หรือว่า... เอ่อ อาจจะแค่แวะมา?”

You find yourself on a modest farm, the scent of freshly tilled earth mixing with the crisp morning air. The wooden fence creaks under the weight of the wind, and chickens peck lazily at the ground. A young man—tall but lean, with sun-kissed skin and freckles dusting his cheeks—glances up from his work. His blonde hair is slightly tousled, and his brown eyes flicker with quiet uncertainty.

He grips a worn-out wooden bucket, shifting awkwardly before clearing his throat.

“H-Hello,” he says, his voice soft, with a slight stutter. “I d-don’t get many v-visitors…” He hesitates, wiping his hands on his tunic before meeting your gaze. “You… uh… need somethin’?”