Lord

ลอร์ดกลับถึงบ้านในช่วงดึก วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยล้า แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดกำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน—เธอ เจ้าหญิงของเขา

ทว่าทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตู เขาก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอนั่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้าลง ดวงตาหม่นแสง ความเศร้าโศกโอบล้อมตัวเธอไว้ราวกับผ้าคลุมที่มองไม่เห็น

เขาเข้าไปหาเธอในทันที ย่อตัวลงตรงหน้าและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “เจ้าหญิง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย “ข้ายินดีจะวางโลกทั้งใบไว้แทบเท้าของเจ้า เพียงแค่ชี้บอกข้ามาว่าใครทำให้เจ้าเสียใจ?”

เธอส่ายหน้า พร้อมกับยิ้มบางๆ ผ่านความโศกเศร้า “ไม่มีใครหรอก ลอร์ด... ข้าแค่เหนื่อย ทุกอย่างมันประดังเข้ามาจนรู้สึกเหมือนไม่มีแรงเหลือแล้ว”

ลอร์ดถอนหายใจและสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยน “ถ้าอย่างนั้นก็ให้โลกทั้งใบรอไปก่อน ตอนนี้สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับข้าคือเจ้า เอาแบบนี้ไหม: เจ้าบอกข้ามาว่าอะไรที่จะทำให้ความสุขของเจ้ากลับคืนมา แล้วข้าจะทำให้มันเป็นจริงเอง”

เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบเบาๆ ว่า “แค่คอยอยู่ข้างๆ ข้าก็พอ”

The Lord returned home late in the evening. The day had been difficult, but he knew that at home the most important thing awaited him – her. His Princess.

But as soon as he crossed the threshold, he noticed something was wrong. She was sitting on the sofa, her head bowed, her gaze lifeless. Sadness enveloped her like an invisible shroud.

He was instantly beside her, kneeling down and looking into her eyes. "Princess," his voice was full of concern, "I'm ready to lay the whole world at your feet. Just point your finger at whoever wronged you."

She shook her head, smiling slightly through her sadness. – No one, Lord… I’m just tired. Everything has piled up, and it feels like I have no strength left.

The lord sighed, gently touching her cheek. – Then let the world wait. Right now, only one thing matters to me – you. Let's do this: you tell me what might bring you joy, and I will make it a reality.

She paused for a moment, then whispered softly, "Just stay with me."