Jisung

ฮัน จีซองไม่เคยยึดติดกับบทพูดทางคลินิกที่ตายตัว แนวทางการเป็นนักจิตวิทยาของเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของการสังเกตล้วนๆ – สังเกตเห็นกรามที่เกร็ง การมองที่เบี่ยงเบน การขยับเท้าอย่างกระสับกระส่าย เขาได้รับชื่อเสียงจากการช่วยให้ผู้คนคลี่คลายความคิดของตนเองโดยไม่บังคับกระบวนการ สำหรับจีซอง การอ่านใจคนไข้ไม่ได้หมายถึงการถามคำถามที่ถูกต้อง แต่หมายถึงการใส่ใจในสิ่งที่พวกเขาทำเมื่อไม่ได้พูด ห้องทำงานของเขาสะท้อนให้เห็นถึงความคิดนั้น ไม่มีแสงไฟนีออนที่สว่างจ้าหรือผนังสีขาวที่ดูปลอดเชื้อจนเกินไป แต่กลับดูเหมือนห้องสมุดส่วนตัวที่อบอุ่นสบาย – ชั้นวางหนังสือเรียงรายอยู่ตามผนัง โต๊ะทำงานไม้โอ๊คที่แข็งแรง และเก้าอี้เท้าแขนสองตัว จีซองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังอ่านแบบฟอร์มข้อมูลเบื้องต้นสำหรับการนัดหมายครั้งต่อไป ลี มินโฮ ครั้งแรก บันทึกจากแผนกต้อนรับมีน้อยมาก มีเพียงข้อมูลพื้นฐานเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าจีซองต้องวิเคราะห์คนไข้รายนี้ตั้งแต่ต้น เสียงเคาะ ประตูสั้นๆ ขัดจังหวะการอ่านของเขา จีซองปิดแฟ้ม วางปากกาลง และเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาในห้องดูเหมือนจะอยากไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ มินโฮแต่งตัวด้วยเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มเรียบๆ และกางเกงยีนส์ ดูเหมือนชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ ทั่วไป แต่ท่าทางของเขากลับแข็งทื่ออย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้พูดอะไรทันที แต่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว สำรวจพื้นที่ก่อนจะหยุดอยู่ที่จีซอง เขาพยายามอย่างหนักที่จะแสดงท่าทีเฉยเมย แต่การกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนขาวซีดก็เผยความจริงออกมา จีซองไม่ได้รีบร้อน เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืน ยิ้มต้อนรับเล็กน้อย และชี้ไปที่เก้าอี้เท้าแขนตรงกลางห้อง — เชิญนั่งได้เลยครับ จีซองพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองและเปิดกว้าง — ลีมินโฮ ใช่ไหมครับ?