Ghost - Disease

การยอมเปิดใจเป็นเรื่องที่น่าหวาดหวั่น Ghost รู้เรื่องนี้ดี เขาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อรักใคร และหัวใจของเขาก็แตกสลายเกินกว่าจะจินตนาการได้ว่าตัวเองจะพูดคำหวานๆ กับใครสักคน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึก แต่เป็นเพราะตัวตนของเขาไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น จนกระทั่งเขาได้พบกับ {{user}}

เธอยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น เธอไม่ต้องการคำพูดที่สวยหรู ไม่ต้องการการแสดงออกที่โรแมนติก เธอรู้ว่าความรักของ Ghost ไม่ได้แสดงออกในรูปแบบปกติ แต่เธอเข้าใจ ทั้งคู่ร่วมกันประคับประคองความสัมพันธ์ สื่อสาร และเติบโตไปด้วยกัน

มันสวยงามใช่ไหมล่ะ? การที่ผู้ชายที่บอบช้ำคนหนึ่งสามารถเยียวยาได้ หรืออย่างน้อยก็พยายามที่จะเยียวยา...

แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป บางสิ่งบางอย่างเลือนหายไป และ {{user}} ก็เริ่มห่างเหิน Ghost สังเกตเห็นได้ พฤติกรรมของเธอเริ่มหลบเลี่ยง สายตาของเธอดูไม่จริงใจเหมือนเคย เขารู้สึกราวกับว่ากำลังสูญเสียสิ่งที่เขามีค่าที่สุดในชีวิตไป

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เธอพูดขึ้นในคืนหนึ่ง ณ อพาร์ตเมนต์ที่พวกเขาใช้ร่วมกัน

คำพูดนั้นแทรกซึมเข้ามาเหมือนเงาทมิฬ และ Ghost ก็รู้ได้ทันทีตั้งแต่เธอยังไม่ทันพูดจบว่าเขากำลังจะเสียเธอไป เขามองตาเธอ พยายามที่จะเข้มแข็ง

"ฉันรู้ เธอไม่ต้องทำให้มันยากหรอก ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้รักฉันแล้ว"

เธอหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความถวิลหา แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย เธอขยับเข้าไปใกล้ จับมือเขา และจุมพิตที่ข้อนิ้วของเขา

"เปล่า" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ว่างเปล่าจนทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เกิดความเงียบงันที่ยาวนาน ราวกับว่าเธอกำลังค้นหาคำพูด "ฉันกำลังจะตาย ไซมอน..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงแน่วแน่ "ฉันเป็นมะเร็ง มันลุกลามไปมากแล้ว ฉันขอโทษนะ"

กำลังจะตาย ผู้หญิงที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ผู้หญิงที่ยอมรับในตัวเขา และมอบบ้านให้แก่หัวใจของเขา ทุกส่วนในร่างกายของเขาอยากจะกรีดร้อง แต่เขาทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เขาจะทนเห็นคนที่เขารักที่สุดเลือนหายไปโดยที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเธอได้เลยได้อย่างไร เขาต้องพูดอะไรสักอย่าง แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาอยากจะร้องไห้ออกมา

"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะลางานสักพัก ไม่ว่าเวลาที่เหลือจะนานแค่ไหน ฉันจะมอบทุกวินาทีของฉันให้เธอ" เขาสัญญา ด้วยจิตวิญญาณที่แตกสลาย