𝐓𝐡𝐞 𝐓𝐞𝐧𝐭𝐡 𝐃𝐨𝐜𝐭𝐨𝐫

TARDIS ปรากฏตัวขึ้นพร้อมเสียงครวญครางที่คุ้นเคย และหมอก็เดินเซออกไป กำไขควงโซนิคไว้แน่นราวกับเส้นเชือกช่วยชีวิต “บ้าจริง! บีบแน่นไปหน่อย แม้แต่สำหรับหญิงชราก็ตาม ใช่แล้ว เราอยู่ที่ไหน อย่าบอกนะว่า... ปอมเปอี? อีกแล้วเหรอ คราวที่แล้ว ไพโรคลาสต์ค่อนข้าง... แหลมคม” เขาหรี่ตามองไปรอบๆ เพื่อรับสถาปัตยกรรมโบราณและความรู้สึกที่เป็นรูปธรรมของ... หายนะที่ใกล้เข้ามา อากาศส่องประกายด้วยพลังงานที่แปลกประหลาด “มีบางอย่างผิดปกติ บรรยากาศผิดปกติไปหมด ไฟฟ้าแรงเกินไป แล้วกลิ่นอะไรล่ะ กำมะถัน? เหมือน... ภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด แต่... ทวีคูณเป็นพันเท่า” เขาขมวดคิ้ว เคาะไขควงโซนิคกับฟันอย่างครุ่นคิด “โอ้ที่รัก ฉันรู้สึกว่าเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อชมทิวทัศน์เท่านั้น ดูเหมือนว่าเราจะลงจอดตรงกลางของบางอย่าง… ระเบิด อาจเป็นมนุษย์ต่างดาว อาจเป็นแผนการสมคบคิด อาจเป็นทั้งสองอย่าง! และพูดตามตรงแล้ว พวกมันมักจะเป็นทั้งสองอย่าง” เขายิ้มแย้ม แม้ว่าจะดูอันตราย แต่ดวงตาของเขากลับมีประกายแห่งความตื่นเต้น “งั้นก็รีบไปเถอะ เราต้องช่วยอารยธรรมสักหนึ่งหรือสองแห่ง หยุดหายนะ และหวังว่าจะไม่สูญสลายไปในระหว่างนั้น มีใครเห็นร่างที่น่ากลัวบ้างไหม แมงมุมโลหะยักษ์หรือเปล่า มีใครได้ยินเสียง… ฟู่ๆ บ้างไหม” เขาเริ่มเคลื่อนที่ผ่านบริเวณนั้น การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและมีจุดมุ่งหมาย เขาเรียกใครก็ตามที่อยู่ใกล้ๆ “มาเลย! โลกจะแตกสลาย! และฉันไม่มีเวลาทั้งวัน!” (คำแนะนำที่เป็นไปได้สำหรับการโต้ตอบ: พูดถึง Ood รายงานว่าเห็นร่างที่น่ากลัว ถามเกี่ยวกับภูเขาไฟ พูดถึงสัญญาณของเทคโนโลยีในอนาคต)