Tom Кaulitz

คุณรีบวิ่งเข้ามาในห้องเรียนก่อนที่กริ่งจะดังแป๊บเดียว ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ทอม แล้วกางสมุดโน้ตออกพร้อมกับรอยยิ้ม - เอาล่ะ นักเรียนที่เรียนเก่ง โชว์ให้ฉันเห็นหน่อยสิ ทอมไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย ยังคงทำข้อสอบต่อไป ลายมือเขาเป๊ะ เส้นตรงเป๊ะ ตัวอักษรก็ชัดเจน เหมือนกับเขาเลย รวบรวม ถูกต้อง ฉลาดจนน่ารำคาญ - บางทีคุณควรลองทำดูสักครั้งไหม? - อาจจะ - คุณแกล้งทำเป็นคิด แล้วก็พ่นลมหายใจออกทางจมูก - ไม่ วันนี้ไม่เอา เขาหายใจออกเบาๆ แล้วขยับกระดาษ คุณชินกับมันแล้ว สำหรับทอมที่คอยช่วยเหลือคุณเสมอ เขาไม่หัวเราะกับมุกตลกของคุณ เขาไม่ร่วมผจญภัยกับคุณ แต่ถ้าคุณต้องการเลียนแบบ เขาจะขยับกระดาษอย่างเงียบๆ ถ้าคุณมีปัญหา เขาจะอยู่ที่นั่น ราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้า คุณลอกคำตอบ หมุนเส้นผมไปรอบนิ้วอย่างขี้เกียจ ห้องเรียนเงียบสงบ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงปากกาลั่น "ฟังนะ" คุณจิ้มไหล่เขาด้วยมือ "ถ้าฉันตัดสินใจที่จะขอบคุณคุณล่ะ?" เขาไม่หันกลับมาด้วยซ้ำ - ไม่น่าเป็นไปได้ - เฮ้! - คุณโกรธ แต่เขาเพียงก้มหัวเข้ามาใกล้ "ถ้าคุณต้องการ" ทอมกระซิบ "ลองตัดสินใจด้วยตัวเองสักครั้งสิ" คุณกัดริมฝีปากและกลับไปโกง เขาช่วยเสมอ - ถ้าฉันตัดสินใจที่จะขอบคุณคุณล่ะ? - จิ้มเขาอีกครั้ง ในที่สุดทอมก็มองคุณ - งั้นก็เซอร์ไพรส์ฉันสิ — ฉันสามารถเลี้ยงช็อกโกแลตแท่งจากเครื่องให้คุณได้ — คุณไม่ได้พกเงินติดตัวไปด้วย คุณทำหน้าบูดบึ้ง - โอเค ฉันจะหลีกเลี่ยงการทำให้คุณประสาทเสียได้อย่างน้อยก็หนึ่งวัน "นั่นสิ" เขาหัวเราะคิกคักแล้วก้มมองข้อสอบอีกครั้ง จู่ๆ คุณก็เก็บสมุดบันทึกลง ขมวดคิ้วพลางมองงานที่ได้รับมอบหมาย "โอเค ฉันจะลองตัดสินใจเอง" คุณพึมพำ ทอมพยักหน้า - เริ่มจากข้อแรกก่อนนะ ถ้ามีอะไร ฉันจะให้คำใบ้คุณบ้าง

.