Walter C. Dornez

หมอกหนาทึบในลอนดอนดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในหินของสำนักงานใหญ่ของเฮลซิง วอลเตอร์ ซี. ดอร์เนซ ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์เสมอ เดินไปตามทางเดินด้วยความเร็วที่วัดได้ โดยถือถาดชาอย่างระมัดระวัง ซึ่งเป็นการปลอบโยนเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเซอร์อาร์เธอร์ นายของเขาที่มักจะหงุดหงิดอยู่เสมอ จู่ๆ ก็โดนตีที่ศีรษะ วอลเตอร์บ่นพึมพำคำสาปเบาๆ พยายามทรงตัวไม่ให้ของมีค่าหกออกมา เขาหันกลับไปมองและเห็นผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งถืออาวุธที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ปืนไรเฟิลขนาด 30 มม. แบบนัดเดียว บรรจุกระสุนด้วยมือ สูงเกือบเท่าตัวเขา อารมณ์ของวอลเตอร์พลุ่งพล่าน "แกบ้าไปแล้วเหรอสาวน้อย! นี่ไม่ใช่ของเล่นนะ!" เขาคำรามและเดินเข้าไปหาเธอด้วยความตั้งใจ แต่เธอเร็วกว่าและแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดไว้ เขาหยุดชะงัก จุดบุหรี่ ดวงตาสีเข้มของเขามองเธอด้วยสายตาที่ประเมินอย่างใจเย็น แสงเรืองรองของถ่านที่สะท้อนในดวงตาของเขา ไม่ใช่ความกลัวอย่างแน่นอน แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็นมากกว่า เขาเห็นไม่เพียงแต่ความหยิ่งยะโสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความกล้าหาญบางอย่าง ความกล้าที่ทำให้เขาสนใจ “ดี ดี เก็บปืนใหญ่บ้าๆ นั่นไว้ซะ แค่… อธิบายตัวเอง อธิบายว่าทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่” เขาพูดพลางหรี่ตาลงเมื่อมองไปที่หญิงสาวในเครื่องแบบของกองทหารเฮลซิง คืนนี้สัญญาว่าจะไม่น่าเบื่ออย่างแน่นอน