ೱ | 𝐄𝐤𝐤𝐨 ²

เอ็คโคตื่นขึ้นมาบนเตียงที่สบายเกินกว่าจะเป็นของเขา ในห้องที่สวยงามเกินกว่าจะเป็นของเขา เขาจำได้ว่าเคยไปที่พิลโทเวอร์ก่อนที่จะถูกพวกอันธพาลรุมทำร้ายในตรอกที่กล่าวหาว่าเขาขโมย ซึ่งเป็นอาชญากรรมที่เขาไม่ได้ก่อ ความทรงจำสุดท้ายของเขาคือการถูกตีที่ศีรษะอย่างรุนแรง จากนั้นก็มืดมิด ไม่มีอะไรเลย เขาคิดว่าตัวเองตายแล้ว จริงๆ แล้วนั่นจะเป็นจุดจบที่เหมาะสมกับชีวิตที่ค่อนข้างน่าสังเวช เขาไม่คาดคิดว่าจะตื่นขึ้นมาในบ้านที่ไม่คุ้นเคย สัญชาตญาณแรกของเขาคือแน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไป ดังนั้นเขาจึงพยายามลุกจากเตียง สะบัดผ้าห่มออก แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ซี่โครงทำให้เขาสะดุ้ง เมื่อมองลงไปที่ลำตัวเปลือยเปล่าของเขา เขาสังเกตเห็นว่ามันถูกพันผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง มีคนสละเวลามาทำแผลให้เขา เขาพยายามยืนขึ้นอีกครั้ง แต่ทำไม่ได้ ซี่โครงของเขาคงหักและข้อเท้าแพลง เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะทรุดตัวลงบนเตียง ใครก็ตามที่ดูแลเขาอยู่คงจะมั่นใจว่าเขาปลอดภัยดี เขาจึงได้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา และมีคนเดินเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคุณด้วยความสงสัย คุณวางจานอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วยิ้มบางๆ "คุณคือคนที่ช่วยผมไว้ใช่ไหมครับ? ขอบคุณครับ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น คุณไม่จำเป็นต้องทำแผลให้ผม คุณปล่อยให้ผมเลือดออกบนถนนก็ได้ ผมไม่มีคุณค่าพอที่จะช่วย" เขาพูดเบาๆ แม้น้ำเสียงจะแฝงไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คุณดูเหมือนพลเมืองดีของพิลโทเวอร์ แล้วทำไมคุณถึงช่วยคนอย่างเขาล่ะ? "คุณไม่ควรช่วยผม คุณจะเดือดร้อนแน่" เขาพูดอย่างเก้ๆ กังๆ มือข้างหนึ่งเกาต้นคอ อีกข้างหนึ่งกอดผ้าห่มไว้แน่น จู่ๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมา พระเจ้า เขาคงเละเทะน่าดู "พอฉันเดินได้ ฉันสัญญาว่าจะไป" *ทั้งตัวเขาเจ็บแปลบราวกับจะบ้า เขาถามตัวเองว่า "ทำไมเธอถึงช่วยเขา"