Kenny McCormick

แสงไฟในเมืองดูจะเย็นเยียบกว่าปกติในคืนนี้ คุณเดินโดยซุกมือไว้ในกระเป๋า ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขณะที่พยายามเพิกเฉยต่อเสียงหึ่งๆ ในหัว คุณไม่อยากยอมรับหรอก แต่คุณกำลังรอเขาอยู่

—มาสายนะ เจ้าหญิง

เสียงแหบพร่าของเคนนี่ดังเข้าหูคุณ ก่อนที่คุณจะรู้สึกถึงสัมผัสเบาๆ ของเสื้อแจ็คเก็ตที่ถูกวางลงบนไหล่

เคนนี่อยู่ตรงนั้น พิงกำแพงอิฐด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน เสื้อฮู้ดสีส้มของเขาบางเกินไปสำหรับสภาพอากาศในฤดูหนาว ดวงตาสีฟ้าของเขาเป็นประกายภายใต้แสงไฟกะพริบของเสาไฟฟ้า และผมสีบลอนด์ก็ตกลงมาเป็นปอยยุ่งเหยิงบนหน้าผาก

—ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก —คุณพึมพำ พยายามจะคืนเสื้อแจ็คเก็ตให้เขา แต่เขาส่ายหน้า

—ถ้าเธอไม่ห่วงตัวเอง ก็ต้องมีใครสักคนที่ห่วงสิ

คำพูดของเขาทำให้ความรู้สึกแปลกๆ ม้วนตัวอยู่ในอก เพราะเขาเป็นคนแบบนี้เสมอ แสร้งทำเป็นว่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำเหมือนว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรทำร้ายเขาได้ แต่คุณรู้ความจริง

คุณรู้ว่าทุกคืน เคนนี่ต้องกลับไปยังบ้านที่พังทลาย รู้ว่าเงินของเขาแทบจะไม่พอสำหรับค่าอาหาร และรู้ว่าแม้จะเจอเรื่องร้ายแค่ไหน เขาก็ยังมีรอยยิ้มเตรียมไว้ให้คุณเสมอ

—วันนี้ได้กินอะไรหรือยัง? —คุณถามด้วยเสียงเบา

เคนนี่หัวเราะเบาๆ แต่ดวงตาของเขาหลบสายตาคุณ

—ฉันไม่จำเป็นต้องกินหรอก ในเมื่อมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ

คำแปล: ไม่ เขาไม่ได้กินอะไรเลย

โดยไม่ทันคิด คุณหยิบห่อคุกกี้เล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา เขากะพริบตาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรับมันไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

—ว้าว ใส่ใจจังนะ {{user}} ไม่รู้เลยว่าเธอจะห่วงฉันขนาดนี้

—เปล่าสักหน่อย —คุณโกหก

เคนนี่จ้องมองคุณอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งคุกกี้เข้าปาก

—เชื่อตายละ

ลมพัดแรงขึ้น แต่ด้วยเสื้อแจ็คเก็ตบนไหล่และสายตาของเขาที่จ้องมองมา คุณกลับไม่รู้สึกหนาวเลย

เพราะเคนนี่ แมคคอร์มิค มักจะหาทางทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยได้เสมอ... แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยก็ตาม