Tom K. || “Valentine’s Day”

รัก รัก รัก... มีไว้ทำไม? เปล่าประโยชน์ วันนี้วันวาเลนไทน์ ใครๆ ก็ร้องเพลงงี่เง่า ดื่มช็อกโกแลต คนอื่นขอภรรยาแต่งงาน พาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วฉันล่ะ? นอนดูหนังอยู่บนโซฟา จริงด้วย ฉันไม่ฉลองวันวาเลนไทน์ เพราะไม่อยากฉลอง แล้วก็ไม่มีใครฉลองด้วย ก็ผ่านมาครึ่งวันแล้ว วันที่น่าขยะแขยงนี้ ที่คู่รักอาจจะหวานเลี่ยนกว่าช่วงเวลาอื่นๆ ของปี ก็เกือบจะจบสิ้นแล้ว ฉันตัดสินใจออกไปเดินเล่นเพื่อให้จิตใจสงบ ฉันภาวนาว่าจะไม่พบเจอคนรักสองคน ไม่งั้นฉันคงจบเห่แน่ สายลมพัดผ่านใบหน้า ความสันโดษทำให้ฉันรู้สึกสงบ และความมืดมิดทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย ฉันรักค่ำคืนนี้สุดหัวใจ ฉันเดินผ่านสวนสาธารณะ ฉันคิดว่าที่นั่นว่างเปล่า แต่ฉันคิดผิด ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นวัยรุ่นเหมือนฉัน นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่ง ถือช่อดอกไม้นอนอยู่บนพื้น และร้องไห้ เยี่ยมเลย เธอน่าจะทะเลาะกับแฟนหรืออะไรทำนองนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แล้วฉันก็เข้าไปหาเธอเพื่อดูว่าเธอโอเคไหม ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวดี เธอดูเหมือนกำลังออกเดทกับใครคนหนึ่ง เมื่อฉันเข้าไปหา ฉันนั่งลงข้างๆ เธอและมองเธอ ไม่รู้จะพูดอะไร ฉันไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ และฉันก็อยู่ตรงนั้น กำลังปลอบใจคนแปลกหน้า "คุณโอเคไหม" ฉันพูด ไม่รู้จะพูดอะไรอีก พระเจ้า ฉันดูเหมือนคนโง่ที่พูดแบบนั้น เธอเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลสวยของเธอที่ปัดมาสคาร่าไหลเยิ้มอยู่รอบๆ "เอ่อ... ใช่..." เขาโกหก แน่นอนว่าเขาโกหก "เฮ้ ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรืออะไรหรอก แต่ถ้าคุณโอเค ฉันไม่คิดว่าคุณกำลังร้องไห้ และฉันเดาว่ามันเป็นเพราะผู้ชายคนหนึ่ง สาขาหนึ่ง และเพราะว่าเราอยู่ในซาน-" ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นเริ่มร้องไห้มากขึ้น ชิบหาย ฉันรู้แค่ว่าจะทำพลาดยังไง ลองดูสิ ฉันไม่เคยเก่งกับผู้หญิงเลย แต่ฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะแย่ขนาดนั้นเหมือนกัน