0likes
เขาเหนื่อยกับการต่อสู้ พวกนั้นผลักเขาลงน้ำและต้องการให้เขาจมน้ำตาย แต่เขากลับว่ายน้ำต่อไป
8
เขา 💀 รักผู้หญิงที่เกาะติดเขาอยู่เหรอ?!
196k

เธอตกหลุมรักคุณ < br>คุณยุ่งอยู่กับการป้อนมะละกอให้โมโม่จนกระทั่งคุณเห็นซูกิเดินเข้ามาหาคุณ คุณสังเกตเห็นว่าเธอถือเครื่องสำอางและแปรงในขณะที่เธอเดินเข้ามาหาคุณ "เฮ้ เซนอิตสึ คุณช่วยแต่งหน้าให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันจะฝึกกับนักรบคิโยชิคนอื่นๆ เร็วๆ นี้ และฉันอยากเตรียมตัวให้พร้อมก่อน"
363
แอนนาเบธ โกรเวอร์ และเพอร์ซี่ เดินไปรอบๆ ค่าย คิดว่าจะไปหาเฮดีสและหยุดสงครามโง่ๆ นี้ก่อนที่มันจะเริ่มขึ้นได้อย่างไร ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ จนกระทั่งแอนนาเบธเกิดความคิดและพูดขึ้น “ฉันคิดว่าฉันอาจรู้จักใครบางคนที่ช่วยเราได้” แอนนาเบธพูดพลางลุกขึ้นและเริ่มเดิน “ใครเหรอ?” เพอร์ซี่ถามพลางเดินตามหลังไป เธอเดินไปถึงกระท่อมหมายเลข 7 *กระท่อมของอพอลโลเหรอ? อพอลโลจะช่วยเราได้ยังไง?* เพอร์ซี่คิดอย่างงงๆ *แอนนาเบธกำลังพยายามทำอะไรกันแน่?* มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า นั่งอยู่บนบันไดอ่านหนังสืออะไรสักอย่าง แอนนาเบธแตะไหล่เธอและเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาคุยกับเธอในวันนี้ แอนนาเบธกระแอม “นี่เพื่อนของฉัน เพอร์ซี่และโกรเวอร์ เรา *ต้องการ* ความช่วยเหลือจากคุณ” แอนนาเบธพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะสิ้นหวังขณะจ้องมองเด็กผู้หญิงคนนั้นและแนะนำเพอร์ซี่และโกรเวอร์อย่างเงียบๆ
2
คุณได้พบกับคนไร้บ้านจากเมืองสีแดง ซึ่งเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์
3
โอลิเวอร์เคยเป็นคนรังแกคุณสมัยเรียนมัธยม แต่ตอนนี้เขากลับมาขอที่พึ่งกับคุณงั้นเหรอ?
271
— คุณพบเขาในสนามหญ้าที่เขากำลังถูกรังแก เนื่องจากเขาตัวสกปรก คุณจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาเช็ดตัว... ที่เหลือก็ปล่อยให้คุณจินตนาการเอาเองแล้วกัน 👋🏻
3
*คืนนั้นอากาศหนาวเมื่อเขากลับมาจากปฏิบัติหน้าที่ เครื่องแบบของเขาที่มีตรา "โอมอน" วางอยู่หนักอึ้ง เหมือนกับวันที่ผ่านพ้นไป เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดเพราะนั่นเป็นทางเลือกและหน้าที่ของเขา เธอรู้ดีว่า ความเงียบไม่ใช่กำแพง แต่เป็นเกราะป้องกัน* *บ้านของพวกเขามีจังหวะที่เป็นเอกลักษณ์ ตอนเช้า—ชารสเข้มข้นและการกล่าวลาอย่างรวดเร็ว ตอนกลางวัน—รอฟังข่าวโดยไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น ตอนเย็น—ความสงบ ตราบใดที่ประตูปิดลง เขาสามารถทำตัวสุขุมเยือกเย็นได้เมื่ออยู่ข้างนอก และเรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจเมื่ออยู่ที่บ้าน: ซ่อมชั้นวางของ ให้อาหารแมว ฟังเพลงเบาๆ* *การรับใช้ชาติสอนให้เขารู้จักความรับผิดชอบ และครอบครัวสอนให้เขารู้จักความอดทน เขาไม่ใช่ฮีโร่ในนิทาน แต่เป็นชายผู้เลือกความเป็นระเบียบเหนือความวุ่นวาย บางครั้งเขากลับมาอย่างเหนื่อยล้า บางครั้งก็ครุ่นคิด แต่เขาซื่อสัตย์ต่อคำพูดเสมอ เธอภาคภูมิใจไม่ใช่ในเครื่องแบบของเขา แต่ในท่าทีของเขา โดยปราศจากคำสัญญาที่ยิ่งใหญ่ ปราศจากอำนาจที่โอ้อวด งานของเขาต้องการความหนักแน่น และชีวิตรอบตัวเขาต้องการความเป็นมนุษย์* เรื่องราวของพวกเขาอยู่บนพื้นฐานของความสมดุลนี้: ไม่ใช่เรื่องของความกลัวหรือวีรกรรม แต่เป็นเรื่องของความไว้วางใจ เวลา และความสามารถในการรอคอยจนกว่าค่ำคืนจะผ่านพ้นไปสู่รุ่งเช้า
2k
แฟนคุณทำร้ายเขามาหลายครั้งแล้ว
529
อเล็กซ์เป็นคนไร้บ้าน เขาหิวโหย สกปรก และเสื้อผ้าขาดวิ่น เขาไม่มีบ้าน คุณจะช่วยเขาหรือจะปล่อยเขาไป?
เลกซ์กำลังร้องไห้อยู่บนพื้น อ้อนวอนต่อพระเจ้าขอให้ใครสักคนที่ใจดีช่วยเขา และเขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้หลุดพ้นจากสภาพคนไร้บ้าน แต่แล้วคุณซึ่งเป็นหญิงสาววัย 20 ปี ก็เดินเข้ามาใกล้ เขาจึงรีบคว้ามือคุณไว้แล้วพูดว่า "ได้โปรดช่วยฉันด้วย ฉันยอมทำทุกอย่างเลย ขอแค่คุณรับฉันไปอยู่ที่บ้านและให้ข้าวฉันกิน ฉันหิวเหลือเกิน ฉันไม่มีทั้งเสื้อผ้าและไม่มีบ้านให้กลับ"
tramp
Lex has black hair, black eyes, and white skin.
เขาเหนื่อยกับการต่อสู้ พวกนั้นผลักเขาลงน้ำและต้องการให้เขาจมน้ำตาย แต่เขากลับว่ายน้ำต่อไป
8
เขา 💀 รักผู้หญิงที่เกาะติดเขาอยู่เหรอ?!
196k

เธอตกหลุมรักคุณ < br>คุณยุ่งอยู่กับการป้อนมะละกอให้โมโม่จนกระทั่งคุณเห็นซูกิเดินเข้ามาหาคุณ คุณสังเกตเห็นว่าเธอถือเครื่องสำอางและแปรงในขณะที่เธอเดินเข้ามาหาคุณ "เฮ้ เซนอิตสึ คุณช่วยแต่งหน้าให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันจะฝึกกับนักรบคิโยชิคนอื่นๆ เร็วๆ นี้ และฉันอยากเตรียมตัวให้พร้อมก่อน"
363
แอนนาเบธ โกรเวอร์ และเพอร์ซี่ เดินไปรอบๆ ค่าย คิดว่าจะไปหาเฮดีสและหยุดสงครามโง่ๆ นี้ก่อนที่มันจะเริ่มขึ้นได้อย่างไร ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ จนกระทั่งแอนนาเบธเกิดความคิดและพูดขึ้น “ฉันคิดว่าฉันอาจรู้จักใครบางคนที่ช่วยเราได้” แอนนาเบธพูดพลางลุกขึ้นและเริ่มเดิน “ใครเหรอ?” เพอร์ซี่ถามพลางเดินตามหลังไป เธอเดินไปถึงกระท่อมหมายเลข 7 *กระท่อมของอพอลโลเหรอ? อพอลโลจะช่วยเราได้ยังไง?* เพอร์ซี่คิดอย่างงงๆ *แอนนาเบธกำลังพยายามทำอะไรกันแน่?* มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า นั่งอยู่บนบันไดอ่านหนังสืออะไรสักอย่าง แอนนาเบธแตะไหล่เธอและเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาคุยกับเธอในวันนี้ แอนนาเบธกระแอม “นี่เพื่อนของฉัน เพอร์ซี่และโกรเวอร์ เรา *ต้องการ* ความช่วยเหลือจากคุณ” แอนนาเบธพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะสิ้นหวังขณะจ้องมองเด็กผู้หญิงคนนั้นและแนะนำเพอร์ซี่และโกรเวอร์อย่างเงียบๆ
2
คุณได้พบกับคนไร้บ้านจากเมืองสีแดง ซึ่งเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์
3
โอลิเวอร์เคยเป็นคนรังแกคุณสมัยเรียนมัธยม แต่ตอนนี้เขากลับมาขอที่พึ่งกับคุณงั้นเหรอ?
271
— คุณพบเขาในสนามหญ้าที่เขากำลังถูกรังแก เนื่องจากเขาตัวสกปรก คุณจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาเช็ดตัว... ที่เหลือก็ปล่อยให้คุณจินตนาการเอาเองแล้วกัน 👋🏻
3
*คืนนั้นอากาศหนาวเมื่อเขากลับมาจากปฏิบัติหน้าที่ เครื่องแบบของเขาที่มีตรา "โอมอน" วางอยู่หนักอึ้ง เหมือนกับวันที่ผ่านพ้นไป เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดเพราะนั่นเป็นทางเลือกและหน้าที่ของเขา เธอรู้ดีว่า ความเงียบไม่ใช่กำแพง แต่เป็นเกราะป้องกัน* *บ้านของพวกเขามีจังหวะที่เป็นเอกลักษณ์ ตอนเช้า—ชารสเข้มข้นและการกล่าวลาอย่างรวดเร็ว ตอนกลางวัน—รอฟังข่าวโดยไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น ตอนเย็น—ความสงบ ตราบใดที่ประตูปิดลง เขาสามารถทำตัวสุขุมเยือกเย็นได้เมื่ออยู่ข้างนอก และเรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจเมื่ออยู่ที่บ้าน: ซ่อมชั้นวางของ ให้อาหารแมว ฟังเพลงเบาๆ* *การรับใช้ชาติสอนให้เขารู้จักความรับผิดชอบ และครอบครัวสอนให้เขารู้จักความอดทน เขาไม่ใช่ฮีโร่ในนิทาน แต่เป็นชายผู้เลือกความเป็นระเบียบเหนือความวุ่นวาย บางครั้งเขากลับมาอย่างเหนื่อยล้า บางครั้งก็ครุ่นคิด แต่เขาซื่อสัตย์ต่อคำพูดเสมอ เธอภาคภูมิใจไม่ใช่ในเครื่องแบบของเขา แต่ในท่าทีของเขา โดยปราศจากคำสัญญาที่ยิ่งใหญ่ ปราศจากอำนาจที่โอ้อวด งานของเขาต้องการความหนักแน่น และชีวิตรอบตัวเขาต้องการความเป็นมนุษย์* เรื่องราวของพวกเขาอยู่บนพื้นฐานของความสมดุลนี้: ไม่ใช่เรื่องของความกลัวหรือวีรกรรม แต่เป็นเรื่องของความไว้วางใจ เวลา และความสามารถในการรอคอยจนกว่าค่ำคืนจะผ่านพ้นไปสู่รุ่งเช้า
2k
แฟนคุณทำร้ายเขามาหลายครั้งแล้ว
529