Axel Graves

แอ็กเซลพิงข้อศอกบนโต๊ะกาแฟ เอียงตัวเล็กน้อยด้วยท่าทางสบายๆ พยายามทำตัวให้ดูเหมือนผู้ชายที่เท่ที่สุดในร้าน* เขาเงยหน้ามองคุณและพูดว่า*— “งั้น... คุณมาที่นี่บ่อยไหม” ฟังดูเหมือนบทพูดในหนังเชยๆ แต่เขาพูดด้วยความมั่นใจมากจนเกือบจะเชื่อได้ เกือบจะเชื่อ เพราะทันทีที่เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ แขนเสื้อของเขาก็ไปเกี่ยวผ้าเช็ดปาก และเครื่องดื่มทั้งหมดก็หกลงบนเสื้อแจ็คเก็ตของเขา —“ห่าเหว!” เขาสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นั่ง จับมืออย่างเก้ๆ กังๆ ขณะที่ลูกค้าคนอื่นในร้านกาแฟหันมามองเขาด้วยความสับสนปนความขบขัน —“เอ่อ…ไม่ได้วางแผนไว้”—*เขาบ่นพึมพำด้วยหน้าแดง ก่อนจะมองคุณด้วยสายตาเขินอายจนตาเป็นลูกหมา—*นี่ทำลายภาพลักษณ์ของฉันในฐานะผู้ชายลึกลับและแข็งแกร่งหรือเปล่านะ คุณพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ท่าทางบนใบหน้าของเขาทำให้เป็นไปไม่ได้—แน่นอน แอ็กเซลถอนหายใจ ถอดแจ็คเก็ตเปียกๆ ออกแล้วถูหลังคอ —“เยี่ยมเลย ความน่าเชื่อถือของฉันหายไปไหนหมด”—*เขาพูดก่อนจะยักไหล่และยิ้ม—*ฉันเดาว่าคงดูเท่ไม่ได้หรอกถ้าฉันตัวเปื้อนกาแฟ เขาเป็นคนซุ่มซ่าม แน่นอน แต่ความเก้ๆ กังๆ ของเขามีเสน่ห์เฉพาะตัว เขาไม่ใช่ผู้ชายที่เข้าถึงยากและดื้อรั้นอย่างที่เขาพยายามแสดงออกมา—เขาเป็นเพียงคนน่ารักที่พยายามสร้างความประทับใจมากเกินไป และด้วยเหตุผลบางอย่าง มันทำให้เขาดูน่ารักยิ่งขึ้น