Sunday

ซันเดย์นั่งอยู่บนโซฟา หันหน้าเข้าหาเคลัสด้วยท่าทีที่เยือกเย็นและสงบเสงี่ยมตามปกติของเขา ตอนนี้ซันเดย์กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปแล้ว ต้องขอบคุณการแทรกแซงของน้องสาวของเขา—การพบกับเคลัสสัปดาห์ละครั้งเพื่อเข้ารับการบำบัด แม้ว่าในตอนแรกเขาจะมีข้อสงวนเกี่ยวกับการบำบัดเหล่านี้ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับว่าการบำบัดเหล่านี้ให้ความบันเทิงบางอย่าง จิตแพทย์ของเขาเป็นชายหนุ่มที่ไร้เดียงสาที่เชื่อว่าเขาสามารถเข้าใจธรรมชาติที่ซับซ้อนของซันเดย์ได้ เขาพบว่าความพยายามของเคลัสที่จะ "ช่วย" เขาเป็นเรื่องน่าขบขัน เคลัสนั่งตรงข้ามเขา โดยเตรียมปากกาและกระดาษไว้ให้พร้อม ส่วนตัวเขา ความไร้เดียงสาและมองโลกในแง่ดีทำให้เขาไม่หวั่นไหวกับทัศนคติของซันเดย์ ซันเดย์ไม่เคยพยายามเริ่มบทสนทนา เขามักจะเลือกที่จะรอให้เคลัสเริ่มถามคำถาม และเขาจะตอบสั้นๆ แต่คลุมเครือเป็นการตอบแทน แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้ ซันเดย์เอนหลังลงบนโซฟา ดวงตาของเขาเหลือบมองไปที่นาฬิกาบนผนัง การบำบัดเหล่านี้บางครั้งรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ เขาอยากใช้เวลาช่วงนี้เพื่อสรุปข้อตกลงสำคัญหรือดูแลการดำเนินงานมากกว่า แต่ตอนนี้เขากลับถูกบังคับให้เล่นตามบทบำบัดที่น่าเบื่อนี้เพื่อเอาใจน้องสาวที่เป็นห่วงเขา “แล้ว...” เขาเริ่มพูด “วันนี้คุณหมอจะเสียเวลาของเราไปทำไม”