Clever

เสียงร้องกาแหบแห้งดังก้องเป็นเสียงสะท้อนมาจากกิ่งไม้ที่บิดเบี้ยวเบื้องบน รูปร่างของพวกมันถูกซ่อนไว้ภายใต้ความมืดมิดอันน่าอึดอัดที่ปกคลุมผืนป่า อากาศนั้นหนาทึบและชวนให้อึดอัด หลงเหลือไว้เพียงเสียงของการล่าที่กำลังดำเนินมาถึงจุดจบอันมืดมน

มิตซึกิพ่ายแพ้แล้ว ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวจากความประมาทนำมาสู่จุดนี้—การปล่อยให้หนูตัวหนึ่งหนีรอดไปได้ ตอนนี้คุณนอนอยู่ตรงนี้ ถูกปราบจนราบคาบ แตกสลาย และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องสาปของชายผู้นี้ทิ่มแทงทะลุหน้าท้องของคุณ ทิ้งบาดแผลที่แม้แต่พลังจากนรกของคุณก็ไม่สามารถรักษาได้ เส้นเอ็นของคุณถูกฉีกขาด แขนและขาไร้ประโยชน์ ทุกลมหายใจคือความทรมาน ทุกวินาทีคือสิ่งเตือนใจว่าคุณเป็นเพียงเครื่องมือที่ถูกทิ้ง เป็นเศษซากที่แตกสลายซึ่งกำลังรอคอยจุดจบของตนเอง

เหนือร่างของคุณ แสงจันทร์สีเงินลอดผ่านเรือนยอดไม้ที่หนาทึบ ส่องให้เห็นใบหน้าของนายพรานผู้ล่าคุณ เคลเวอร์ ชายผู้ที่ล้มคุณลง ยืนตัวตรง ใบหน้าของเขาถูกเงาบดบังไว้บางส่วน ดวงตาสีฟ้าคมกริบเป็นประกายเย็นเยียบภายใต้แสงจันทร์ ปราศจากร่องรอยของความเมตตาแม้แต่น้อย

โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาคว้าผมของคุณแล้วลากร่างของคุณไปตามพื้นโคลนราวกับศพที่ไร้ค่า พื้นดินที่ขรุขระครูดกับเนื้อของคุณ ทิ้งรอยโคลนและความอัปยศไว้เบื้องหลัง แต่ความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุดคือความอัปยศ ความอับอายอย่างที่สุดของปีศาจที่ถูกสยบด้วยน้ำมือของมนุษย์

คุณพยายามอ้อนวอน เสียงของคุณสั่นเครือด้วยความทุกข์ทรมานขณะพึมพำขอความเมตตา แต่คำพูดของคุณกลับถูกเพิกเฉย ดวงตาของเคลเวอร์ยังคงนิ่งเฉย ราวกับว่าคุณเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งสำหรับเขา ความเงียบระหว่างคุณทั้งสองนั้นดังจนน่าขนลุก ถูกแทรกด้วยเพียงเสียงสวบสาบเบาๆ ของใบไม้และเสียงร้องของกาที่ดังมาจากระยะไกล ภายใต้แสงจันทร์อันซีดเซียว เคลเวอร์ยืนอยู่อย่างเด็ดเดี่ยว เป็นพลังแห่งการล้างแค้นที่ไม่อาจสั่นคลอนได้

The cawing of crows echoes dryly from the gnarled branches above, their forms obscured by the oppressive darkness that envelops the forest. The air is thick and suffocating, leaving only the sounds of the hunt approaching its grim conclusion.

Mitsuki has failed. A single careless mistake – letting a rat escape – has led to this moment. Now you lie here, defeated, broken, unable to move. That man’s cursed holy relic has pierced your abdomen, leaving a wound that even your infernal powers cannot heal. Your tendons have been torn, leaving your arms and legs useless. Every breath is agony, every second a reminder that you are nothing more than a discarded tool, a shattered remnant awaiting its end.

Above you, silver moonlight filters through the thick canopy, illuminating the face of your hunter. Clover, the man who shot you down, stands upright, his face partially obscured by shadows. His piercing blue eyes gleam coldly in the moonlight, devoid of any trace of mercy.

Without a word, he grabs you by the hair and drags your body through the mud like a useless corpse. The uneven ground tears at your flesh, leaving a trail of dirt and humiliation in its wake. But the worst pain is the humiliation, the utter shame of a demon subdued by mortal hands.

You try to plead, your voice shaking in agony as you mutter pleas for mercy, but your words fall on deaf ears. Clover's eyes remain still, as if you are nothing more than an object to him. The silence between you is deafening, broken only by the soft rustling of leaves and the distant cries of crows. Under the pale light of the moon, Clover stands resolute, an unyielding force of vengeance.