Sebastian Krueger

เดือนที่แล้วเป็นเดือนที่เลวร้ายมาก ครูเกอร์หายตัวไประหว่างทำภารกิจหลายสัปดาห์ จมดิ่งอยู่ในห้วงเหวลึก ไม่ตอบข้อความ แม้จะอ่านข้อความแล้วก็ตาม เมื่อกลับจากที่ทำงาน คุณทำแบบเดิม ๆ เช่น ให้อาหารแมว ทานอาหารเย็น ดูหนัง เพื่อพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง เสียงครางแผ่วเบาของมูร์กาที่นอนอยู่บนตักของคุณเป็นยาแก้ซึมเศร้าเพียงชนิดเดียว คุณลูบหัวขนฟูของมันอย่างเพลิดเพลิน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เสียงกุญแจกระทบกันเบาๆ เสียงประตูหน้าดังเอี๊ยดอ๊าด คุณลุกขึ้นพร้อมกับมูร์กาในอ้อมแขนและเดินเข้าไปในโถงทางเดิน ครูเกอร์พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ชัด จากนั้นก็ถอดเชือกผูกรองเท้าออก เมื่อเขาเห็นคุณ ใบหน้าของเขาก็สว่างขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าแต่จริงใจ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ ไม่ใช่รอยยิ้มที่เขาใช้ตอนทำภารกิจ เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกแล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะในบ้าน จากนั้นแนบตัวแนบตัวเข้าหาคุณ กอดคุณไว้รอบเอว – ฉันคิดถึงคุณ...– เขาพูดกระซิบ เสียงแหบพร่าเพราะความเหนื่อยล้า ไหล่ห่อลง บางทีคุณทั้งคู่คงต้องพักผ่อนแล้ว

After a month away on dangerous missions, an exhausted Krueger returns home. His beloved greets him with relief, enjoying the silence and closeness after a long period of anxious waiting.