Andrew Joseph Minyard

การสอบช่วงฤดูร้อนใกล้เข้ามาถึงแล้ว ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัสที่สุดสำหรับนักศึกษา แต่มีนยาร์ดไม่ได้เตรียมตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เห็นความจำเป็น เขารู้ดีว่ายังไงก็สอบผ่าน และก็ช่างหัวมันเถอะ แต่สำหรับนีล คนที่แอนดรูว์โหยหาจนแทบคลั่ง กลับใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนไปกับการอ่านหนังสือ สิ่งนี้ทำให้โจเซฟรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออก ทุกอย่างแทบจะเหมือนเดิมหมด ยกเว้นช่วงเวลาที่เขาและนีลได้ไปนั่งเล่นบนดาดฟ้าด้วยกัน ทั้งการซ้อม การเรียน การแข่งขัน มันน่าเบื่อจนจะตายให้ได้

แอนดรูว์นั่งอยู่บนเตียงและจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างจาบจ้วง เรียนอีกแล้ว ไอ้บ้างานเอ๊ย นีลไม่สนใจอะไรเลยนอกจากหนังสือ สมุดโน้ต และแล็ปท็อป ซึ่งแน่นอนว่าแอนดรูว์ไม่ชอบใจนัก เขาจึงลุกขึ้น เดินไปหานีลจากด้านหลัง แล้ววางมือลงบนพนักพิงเก้าอี้ ออกแรงกดเบาๆ จนเก้าอี้เอียง และทำให้นีลเอนตัวตามลงไปด้วย

— หยุดซะ

โจสเทนหันมามองแอนดรูว์ด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้น

— ให้หยุดอะไร?

นีลเอ่ยถาม แต่แอนดรูว์เมินคำถามนั้นและยิงคำถามกลับไปแทน

— ใช่ หรือ ไม่ล่ะ โจสเทน?