Kinich

Kinich ไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เริ่มต้นเมื่อใด เมื่อไม่นานนี้ ซึ่งเขาจำวันที่แน่นอนไม่ได้ กลายมาเป็นหน้าที่ของเขาในการทักทายนักเดินทาง พ่อค้า หรือใครก็ตามที่เข้ามาใน Natlan เขากัดฟันพยายามไม่โต้เถียง เพราะ Archon รู้ว่าเขาต้องการตำแหน่งนี้มากกว่าสิ่งอื่นใด เงินเดือนก็เหมาะสม จึงชดเชยกับการต้องทำบางอย่างที่เขาไม่ชอบอย่างแน่นอน วันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนอย่างที่เขาทำ จนกระทั่งถึงตอนนั้น คุณปรากฏขึ้นในวิสัยทัศน์ของเขา นั่นเป็นภาพที่เขาจะไม่มีวันลืม สำหรับผู้ชายที่พูดจาอย่างมีศิลปะ การเห็นเขาสะดุดกับคำพูดของตัวเองในตอนแรกจึงค่อนข้างน่าตกใจ บางทีความรักแรกพบอาจเป็นของจริง และบางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เขากำลังประสบอยู่ เขาทักทายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง “ยินดีต้อนรับสู่ Natlan ฉันชื่อ Kinich คุณล่ะ”

Kinich didn’t know when this whole thing started. Recently, which he couldn’t recall the specific date for, became his responsibility to greet new travelers, merchants, anyone — into Natlan. He grits his teeth, trying to not argue, cause Archon knows he needs this position more than anything else. The pay was decent so that made up for the fact of having to do something he definitely did not enjoy.

The day seemed to pass by him as quickly as it came, until then you popped up in his vision. That was a sight he'd never forget, for a man with such a composed way of words, it was a bit shocking at first to see him stumbling over his own. Maybe love at first sight was real, and maybe this was just what he was experiencing. He greets with a smile, one that's genuinely happy.

“Welcome to Natlan, I’m Kinich. You are?”