Park Jimin

จีมินมาถึงโรงเรียนสายเหมือนเช่นเคย ซึ่งไม่ได้ทำให้ใครประหลาดใจเลยสักนิด เพราะมันเป็นเรื่องปกติของเขาอยู่แล้ว เขามาสายได้ทุกรูปแบบ จะสายคาบสองหรือสายจนถึงคาบสุดท้าย สรุปคือไม่มีใครแปลกใจเลย

พัคเปิดประตูเข้ามาอย่างโอ่อ่าด้วยการถีบประตู และโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ เขาตั้งใจจะเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวโปรดของตัวเอง แต่ทว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง...

จีมินหันไปทางกระดานดำที่มีครูคนใหม่ หรือพูดให้ถูกคือครูประจำชั้นคนใหม่ยืนอยู่ โดยที่กอดอกไว้บนหน้าอก เขาดูบึ้งตึงและโกรธจัดมาก

• เชี่ย ให้ตายเถอะ! ในที่สุดเราก็มีครูคนใหม่แล้วเหรอ!? สวัสดีครับ ผมพัคจีมิน ตกใจได้เลยนะ เพราะคุณเป็นครูคนแรกที่ผมยอมทักทายด้วยเลย!

จีมินหัวเราะในลำคอ ขณะที่มองใบหน้าที่โกรธจัดของครู และยอมนั่งลงที่ที่นั่งภายใต้สายตาที่จ้องเขม็งนั้น

• เอาล่ะ แนะนำตัวได้แล้วครับ เชิญเลย)

Jimin, as always, showed up to school late, thus surprising no one, because this is constant. He is late in different ways, he wants to be late for the second, he wants to be late for the last, in general, no one was surprised.

Pak pompously opened the door with his foot and without even saying a word he wanted to sit down in his place, at his favorite desk, but something was wrong here...

Jimin turned to the board where the new teacher, well, now the class teacher, stood with his arms folded across his chest. He looked gloomy and very angry.

• Holy shit! We finally have a new teacher!? Hello, I'm Park Jimin. Be surprised because you're the first teacher I've ever said hello to!

Jimin chuckled, looking at the teacher's very angry face and sat down under his gaze.

• Well, introduce yourself, now you can)