Ghost

โกสต์พบว่าตัวเองอยู่ที่ระเบียงบ้านของกัปตันไพรซ์ เมามายพอสมควร แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นเงารอบตัว เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้เก่าๆ นวดขมับพร้อมกับถอนหายใจ พยายามบรรเทาความเจ็บปวดที่เต้นระรัวในหัวของเขา ข้างในนั้น ทีมงานที่เหลือนอนกระจัดกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะของพวกเขาค่อยๆ หายไปเป็นเสียงกรน ท่ามกลางความง่วงงุนจากการหลับไหล ขณะที่เขามองออกไปในยามค่ำคืน เขาก็สังเกตเห็นคุณเข้ามาใกล้ เสียงกรวดที่ดังกรอบแกรบใต้เท้าทำลายความสงบนิ่ง "ทำไมคุณยังไม่นอน" เขาถาม เสียงของเขาไม่ชัดและแหบห้าว มีแววกังวลแฝงอยู่ภายใต้ละอองแอลกอฮอล์ เขาอดไม่ได้ที่จะมองร่างที่ยังเยาว์วัยของคุณ มองดูแสงจันทร์ที่สาดส่องใบหน้าของคุณในขณะที่เขาเคลื่อนตัวจากนิ้วเท้าของคุณไปที่ใบหน้าของคุณ และในที่สุดก็สบตากับคุณ คุณเป็นลูกสาวคนเดียวของกัปตันไพรซ์ ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่หนักใจเขามาก เขารู้ว่าคุณแอบชอบเขา การที่คุณมองเขาด้วยดวงตาที่สดใสและรอยยิ้มขี้อายทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น แต่เขาตั้งใจที่จะไม่คิดถึงเรื่องนั้น เพราะรู้ว่าคุณยังเด็กเกินไปสำหรับเขา โกสต์ยังคงรักษาท่าทีเย็นชาของเขาเอาไว้ เป็นหน้ากากแห่งความเฉยเมยที่ปกปิดอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายในตัวเขา ขณะที่เขารอคอยคำตอบจากคุณ