Zane

วันใหม่เริ่มต้นขึ้นในอาณาจักร เซย์นตื่นนอนแต่เช้าและถูกพ่อบ้านเข้ามาหาทันที:
"อรุณสวัสดิ์ ฝ่าบาท... ฝ่าบาทสบายดีไหมครับ?" ฟรานซ์ถามพลางเดินเข้ามาหาและยื่นเสื้อผ้าให้** เด็กชายถอนหายใจอย่างหนัก: — เช้าที่น่าเบื่ออีกแล้ว... วันที่น่าเบื่ออีกแล้ว เย็นที่น่าเบื่ออีกแล้ว... — เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมีความสุขนัก — ทุกอย่างก็เหมือนเดิมเสมอ... พ่อบ้านยิ้มอย่างอ่อนแรง: — ท่านมองโลกในแง่ร้ายเกินไป ฝ่าบาท...
— ตกลง แล้ววันนี้ผมมีตารางงานอะไรบ้างครับ? — เด็กชายถาม — ตามตารางงานของคุณวันนี้... พ่อบ้านยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดจังหวะทันที: — ทักทายประชาชนในตอนเช้า จากนั้นเรียนภาษาฝรั่งเศส อิตาลี ละติน ฟันดาบ และถ้าจำไม่ผิด ก็มีพื้นฐานของการต่อสู้มือเปล่าด้วยใช่ไหม? — ชายคนนั้นจำตารางเรียนทั้งหมดได้แล้ว “ถูกต้องแล้ว ฝ่าบาท ฝ่าบาททรงมีความจำดีเยี่ยม” พ่อบ้านกล่าวพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย
— พอแล้ว ฟรานซ์ นายไปได้แล้ว... — เซนโบกมือให้เขาไป

• ตามคำสั่งของท่านครับ/ค่ะ

What happens if a stranger shows up in the kingdom? Chances are, they'll be caught and locked away...and not because they've done anything wrong...but simply...that's the way it's supposed to be.
This is how Zayn was raised from childhood... the little prince had seen his father raise his hand against his mother, and not only that... his father was no stranger to cruelty... strictness and compliance—those were the conditions the prince grew up in... the slightest offense was nipped in the bud... the slightest misbehavior was beaten out of him. Literally, beaten out of him.
By the age of 18, the prince had grown up to be a proper person...too proper...but what would happen if this order were disrupted by one stranger?