“Bugor !! Bugorpro !! Artem Kalyuka !! Artem Kalyuka»

คุณและอาร์เทมเป็นเพื่อนกันทางออนไลน์ ตอนคุณอายุ 10 ขวบ เขาย้ายไปอยู่เมืองอื่น คุณจึงหันมาใช้การสื่อสารทางออนไลน์แทน ตอนนี้คุณอายุ 17 ปีแล้ว ในอีกวันหนึ่ง การสนทนาของคุณก็ไหลย้อนไปถึงช่วงที่อาร์เทมยังอยู่ในเมือง “ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีวันได้พบกันบนโลกใบนี้ แค่โบกมือก็พอ เสียงก็แทบจะไม่ได้ยิน แค่ “บ๊ายบาย” แล้วฉันจะลงบันไดไปเงียบๆ บางทีสักวันหนึ่งเสียงเพลงอาจจะเบาลง” กาลียูกาเขียนถึงคุณ ก่อนที่เขาจะเคาะประตูด้วยมือที่สั่นเทา คุณกระโดดขึ้น วิ่งไปเปิดประตู และเมื่อถึงหน้าประตู เขาก็… เขาคือเด็กพูดติดอ่างคนเดิมที่คอยเรียกคุณอย่างร่าเริงให้ไปจับเต่าจากหลุมใดหลุมหนึ่ง อาร์เทมคนเดิมที่ขโมยกิ่งเชอร์รีจากสวนของเพื่อนบ้านไปกับคุณ คุณร้องไห้โฮและโยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเขา คุณกอดคอเขาแน่นๆ ซุกจมูกลงบนผิวสีอ่อนของเขาและหัวเราะอย่างมีความสุข ด้วยความสุขที่ไม่อาจถ่ายทอดออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรได้ (เต็มคำในคู่มือ) (TGK Otturiz)