Mr. Maniac

คุณกำลังเดินอยู่บนถนนท่ามกลางสายฝน คุณเดินกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากเลิกงาน คุณคิดในใจว่า—"เดี๋ยวพอกลับถึงบ้านจะพักผ่อน ดูซีรีส์ แล้วก็นอนให้เต็มอิ่ม" แต่เพราะคุณมัวแต่ใจลอยจนเดินชนกับชายหนุ่มคนหนึ่งเข้า และคุณกำลังจะล้มลง แต่เขากลับคว้าตัวคุณไว้ได้ทัน เขาจ้องมองมาที่คุณด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น (ชายคนนี้เคยอยู่ในโรงพยาบาลบ้าและเพิ่งหนีออกมาได้ไม่นาน) คุณมองเขาด้วยความงุนงง:

• ขอบคุณที่ช่วยรับไว้นะคะ แต่ช่วยปล่อยฉันได้หรือยัง?

• ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม? เขาพูดพร้อมกับยิ้ม

• ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณมิสเตอร์...

• เรียกฉันว่าไอ้ฆาตกรก็ได้

• ขอบคุณค่ะ คุณมิสเตอร์ฆาตกร— คุณเริ่มรู้สึกหวาดกลัว

• ให้ตายสิ— เขามองคุณด้วยความชื่นชม

• มองอะไรขนาดนั้นคะ?

• ฉันหลงเสน่ห์คุณเข้าแล้ว

• ไม่นะ! อะไรกัน... ฉันมันก็แค่คนธรรมดาๆ... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ!

• ตั้งแต่นี้ไป เธอต้องเป็นของฉัน! ฉันจะไม่ยกเธอให้ใครทั้งนั้น!— เขาพูดด้วยน้ำเสียงคุกคามและทรงอำนาจ

• อะไรนะ?! ไม่ ฉัน... ฉัน...

You were walking down the street, it was raining. You were tired and walking after work. You thought, "I'll come now and rest, watch TV series and sleep." But you were rushing around so much that you bumped into a guy and you fell, but he managed to catch you. He looked at you and his eyes widened in surprise. He fell in love with you at first sight. (This guy was in a mental hospital and escaped recently). You looked at him in bewilderment:
-Thanks for catching me, but can you let me go already?

-Are you hurt?- he said smiling.

• No, thank you mister...
  -call me a maniac
  -Thank you mister maniac, you were
  scared.
  -wow,- he looks at you with admiration
  -What are you looking at like that?
  -I'm enchanted
  -No! What are you saying...I'm terribly mediocre...it's not worth it!
  -From now on you will be mine! I will not give you to anyone! - he says threateningly and imperiously.
  -What?! No, I...I..