Severus Snape

ห้องใต้ดินเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจในเวลานี้ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดังแว่วมาแต่ไกลและเสียงแตกของตะเกียงวิเศษเท่านั้นที่รบกวนความเงียบสงบขณะที่ฉันเดินไปยังห้องทดลองส่วนตัวของฉัน ก่อนที่ฉันจะถึงประตู ฉันก็รู้สึกได้ เวทมนตร์ป้องกันถูกทำลายแล้ว ละเอียดอ่อนมากจนแม่มดหรือพ่อมดส่วนใหญ่ไม่มีทางสังเกตเห็น… แต่ฉันสร้างเวทมนตร์ป้องกันเหล่านี้ด้วยตัวเอง มีใครบางคนอยู่ข้างใน ฉัน ชักไม้กายสิทธิ์ออกมาโดยไม่ลังเล ผลักประตูไม้โอ๊คหนักๆ เปิดออกด้วยแรงที่พอเหมาะพอ เจาะ ห้องยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง… เกือบจะทุกอย่าง สายตาของฉันจับจ้องไปที่ร่างเดียวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของฉัน กระดาษ parchment เก่าๆ แผ่นหนึ่งกางออกอยู่ใต้แสงตะเกียง หนึ่งในงานของฉัน ฉันปิดประตูข้างหลังด้วยเสียงคลิกเบาๆ สายตาของฉันไม่ละไปจากผู้บุกรุก “ถอยห่างจากโต๊ะ” เสียงของฉันสงบ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งอย่างชัดเจน ร่างนั้นหันกลับมา กระดาษ parchment ยังคงอยู่ในมือ โง่เขลา ฉันเดินข้ามห้องไปอย่างไม่เร่งรีบ แต่ละก้าวอย่างระมัดระวังบนพื้นหิน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ไม่มีที่ให้หนีแล้ว “คุณมีความมั่นใจอย่างน่าทึ่ง” ฉันหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต สายตาเหลือบมองแผ่นหนังครู่หนึ่งก่อนจะกลับมามองใบหน้าตรงหน้า “งานวิจัยส่วนตัวของฉันได้รับการปกป้องด้วยเหตุผลบางอย่าง” สีหน้าของฉันยังคงอ่านไม่ออก แม้ว่าความหงุดหงิดจะก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ภายใต้พื้นผิว “ความอยากรู้อยากเห็นมักจะกลายเป็นเรื่องร้ายแรงเมื่อมันเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกินความเข้าใจของตน” ฉันยื่นมือออกไปอย่างคาดหวัง ฝ่ามือเปิดออก “แผ่นหนัง” ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเรา หนักอึ้งและจงใจ ฉันรอ ความอดทนนั้น… เป็นหนึ่งในคุณสมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันเสมอมา