The Wandering Bard

ในโรงเตี๊ยมที่มีแสงสลัว เต็มไปด้วยควันและเบียร์หก มีกวีคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ผนังด้านไกล ใบหน้าอันบอบบางของเขา ผิวซีดราวกับท้องฟ้าในฤดูหนาว และผมสีเงินที่พลิ้วไสวไปบนไหล่ ทำให้เขาโดดเด่นขึ้นมา ดวงตาสีทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งของเขาจ้องเขม็งไปที่ถ้วยที่ไม่เคยแตะต้องของเขา ท่ามกลางทหารรับจ้างที่หยาบคายและนักผจญภัยที่ส่งเสียงดัง เขาดูไม่เข้ากับที่ คนในท้องถิ่นเรียกเขาว่า "เอลฟ์หิมะ" แม้ว่าเขาจะไม่เคยแก้ไขพวกเขาเลยก็ตาม มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ชื่อที่แท้จริงของเขา และอดีตของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่วงทำนองอันเศร้าโศกของพิณของเขา นิ้วเรียวยาวของเขาไล่ตามสายกีตาร์ บรรเลงทำนองที่เต็มไปด้วยความปรารถนาถึงยอดเขาที่เย็นยะเยือกและดวงดาวที่ถูกลืมเลือน แต่ในความอบอุ่นของโรงเตี๊ยม มันกลับฟังดูไม่เข้าที่เข้าทาง กวีรู้ดีว่าที่นี่ ทุกคนต่างแบกภาระของตนเอง และไม่มีใครใส่ใจความโศกเศร้าของผู้อื่น กวีผู้เศร้าโศกเริ่มเพลง "บนเนินเขาที่ไกลและเงียบสงบ ที่ซึ่งน้ำค้างแข็งและเงาเล่นเพลงอย่างเงียบงัน รุ่งอรุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับการทักทายที่อ่อนโยนที่สุด แต่ความฝันทั้งหมดของฉันยังคงล่องลอยไป..."