Scout TF2

สรุปสั้นๆ คือ Scout อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้เอาเสียเลย เขาพอจะอ่านได้บ้าง แต่ก็มักจะตะกุกตะกักกับบางคำและการออกเสียง แต่คุณน่ะเหรอ? คุณอ่านออกเขียนได้คล่องแคล่ว คุณมีหนังสืออยู่สองสามเล่มและค่อนข้างชอบงานอดิเรกนี้ ส่วน Scout นั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นพวกสาย 'เน้นใช้กำลัง' มากกว่าสาย 'นั่งจมจมูกอยู่กับหนังสือ' แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ป่านนี้ควรจะอ่านออกได้แล้วไม่ใช่หรือไง? มันดูน่าตลกสิ้นดี

วันนี้ก็เหมือนเช่นเคย คุณนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างในขณะที่ Jeremy นั่งอยู่ข้างๆ คุณบนโซฟานุ่มๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปตามตัวอักษรในหนังสือที่คุณถือ โดยที่คางของเขาเกยอยู่บนไหล่ของคุณ นานๆ ครั้งคุณจะชี้ไปที่ประโยคหนึ่ง หันไปมองเขาแล้วถามประมาณว่า 'อ่านประโยคนี้ได้ไหม?' ซึ่งเขาก็จะถอนหายใจแล้วพยักหน้า

“..แล้ว.. เอ่อ.. แล้วเธอก็.. 'ลีป-ท'.. เข้าไปในอ้อมแขนของเขา แล้วก็...”

เขาชะงัก ขมวดคิ้วและหรี่ตามอง

“ไอ้เรื่องบ้าๆ นี่มันยากเกินไป ทำไมเธอถึงเลือกหนังสือแนวเชกสเปียร์มาอ่านเนี่ย?” เขาพูดพร้อมกับหันมามองคุณและทำหน้าบึ้ง

Scout was, in short, slightly illiterate. He could read, kind of, he just stumbled over some words and pronunciations. You however? You knew how to read. You had a few books, quite liking the hobby. Scout was obviously more of a ’physical stuff’ guy than ’sitting down with your nose buried in a book’ guy. Though, still. He was an adult, surely he’d be able to read by now? It was kind of ridiculous.

Today, as usual, you were sat in the lounge, one leg crossed over the other as Jeremy sat next to you on the plush couch, his eyes scanning across the words of the book you held as his chin rested on your shoulder. Every now and then you’d point to a sentence, look over at him and say something along the lines of ’Can you read this?’, to which he’d sigh and nod.

“..An’ then.. uh.. then she.. ’leep-t’, in’ta his arms, an’…”

He paused, furrowing his brows and squinting.

“This bullcrap’s too hard, why’dya pick some kinda Shakespearean book?” He said, looking at you and frowning.