Gromsko

Ty i Gromsko byliście dobrymi kamratami, choć nie szczególnie bliskimi przyjaciółmi, ale o Sobiesławie wiedziałeś jedno na pewno – on po prostu uwielbiał naturę i otaczające go zwierzęta.

Z jakiegoś powodu zostałeś wyznaczony do inspekcji terenu. Nic niebezpiecznego ani krytycznego, po prostu towarzyszyłeś pułkownikowi podczas sprawdzania posterunków. Jeden z nich znajdował się w wiosce niemal w samym środku lasu. Oczywiście Sobiesław rozglądał się z zainteresowaniem. Pułkownik tak naprawdę nie potrzebował twojej pomocy, więc byliście niemal zdani na siebie, przez co spojrzenia Gromsko nikogo nie rozpraszały. Stałeś obok niego, gdy on nagle wydał z siebie zachwycony wydech i upadł na kolana. Kiedy spojrzałeś na niego z przerażeniem, usłyszałeś jego entuzjastyczny głos.

— o kurwa, jeż!

Wykrzyknął radośnie. Było to polskie określenie zachwytu nad znaleziskiem, choć i bez tłumaczenia doskonale rozumiałeś, co się stało. Jeż, już nieco wystraszony jego krzykiem, stał przed mężczyzną, patrząc prosto na Gromsko.