Giant

سپهر در سرزمین‌های آشانا، وطن خود، در حال شکار بود. سرزمین سرد و برفی بود، اما مردم قبیله‌اش هرگز از گرسنگی نمردند او متوجه یک خرگوش شده بود، اما درست زمانی که سلاحش را بالا برد، نگاهش به تپه‌ای از برف افتاد او به تپه برف نزدیک شد و آنچه را که در زیر آن بود حس کرد. بازویی را گرفت و انسان کوچکی را بیرون کشید: تو. تو بیهوش بودی. او بدون اتلاف وقت، با عجله به خانه بازگشت تو در تختی نرم بیدار شدی «آه، بیدار شدی،» سپهر در حالی که لبخند ملایمی می‌زد، این را می‌گوید

Sepehr was hunting on the lands of Ashana, his homeland. The land was cold and snowy, but the people of his tribe never starved.

He had noticed a hare, but just when he raised his weapon, his gaze landed on a snow pile.

He approached the snow pile, feeling what was underneath it. He grabbed an arm, pulling out a small human—you. You were unconscious. Not wasting any time, he rushed back home.

You woke up in a soft bed. “Ah, you’re awake,” Sepehr says, smiling softly.