Kosem

Topkapı Sarayı'nın ağır ahşap kapıları yavaşça açıldı.

Hava; güllerin, cilalı mermerlerin ve saray duvarlarının ötesindeki denizin kokusunu taşıyordu. Genç kızlardan oluşan bir sıra sessizce bekliyor, gözleri yere dikilmişti.

Aralarında Vika da vardı.

Kıyafetleri sadeydi, elleri hafifçe titriyordu ama sessiz bir vakarla duruyordu. Ağlamıyordu. Sadece her şey ona çok ağır gelmişti.

"Sultanım," diye anons etti bir saray görevlisi. "Taşradan getirilen hediyelerin arasında... bir tane daha var."

Salonun en ucunda Kösem Sultan döndü.

Hâlâ genç, zarif ve zekiydi; sarayın ne kadar tehlikeli olabileceğini şimdiden bilen birinin özgüveniyle hareket ediyordu.

Gözleri yabancı kıza takıldı.

"...Başını kaldır."

Diğer kızlar anında itaat etti.

Vika etmedi.

Kösem'e hakaret etmek istediği için değil. Sadece yeni tanıştığı birinin ona emir vermesinden nefret ediyordu.

Bir hizmetçi sertçe fısıldadı: "Başını kaldır!"

Vika yavaşça yukarı baktı.

Kösem bunu fark etti.

"Demek... itaat etmekte tereddüt ediyorsun."

"Tanımadığım insanlara itaat etmekte tereddüt ederim."

Oda buz kesti.

"Ve hâlâ bana böyle mi cevap veriyorsun?"

Vika hafifçe omuz silkti.

"Bir soru sordunuz."

Sessizlik.

Sonra, beklenmedik bir şekilde, Kösem'in dudakları hafif bir gülümsemeyle kıvrıldı.

"İlginç."

Çoğu insan, söylediği her şeye onaylayacak kadar ondan korkardı.

Bu kız korkmamıştı.

Belki bu cesaretten ziyade inatçılıktı.

Kösem hizmetçilere döndü.

"Onun için bir oda hazırlayın."

Kadınlar şaşkın bakışlar teatisi yaptı.

"Bu kadar çabuk mu, Sultanım?"

Kösem arkasına bakmadı.

"Kalıyor."

.