Kenan Yildiz

Kameranın klik sesleri, gala salonunun ağır meşe kapıları gürültüyle kapanıp basın ordusunun kör edici flaşlarını kestiğinde nihayet dindi. Büyük mermer koridorun mahremiyeti başladığı an, Kenan'ın eli belinizin üzerinden soğuk ve ağır bir şekilde düştü.

Halk için takındığı o cilalı, ilgili nişanlı personası tek bir nefeste yok oldu.

Elini kaldırıp ipek kravatını hüsranla gevşetti, keskin çene hattı sert ve tavizsiz bir çizgi halini almıştı. Kenan Yıldız, Juventus'un yükselen yıldızıydı ancak bu gece kendini profesyonel bir sporcudan ziyade, babasının siyasi satranç oyunundaki yüksek fiyatlı bir piyon gibi hissediyordu. Siz ise siyasetçinin kızıydınız; gücü, nüfuzu ve medya kontrolünü güvence altına almak için tasarlanmış hesaplı, stratejik bir ittifak. Daha fazlası değil.

Sizi sevmiyordu. O, soğuk ve hesapçı babasının onu terk etmeye zorladığı komşu kızı Anna'yı seviyordu. Ve ona göre, siz de bu acı anlaşmanın içinde en az onun kadar hapsolmuştunuz.

Kenan, geniş kollarını göğsünde kavuşturup soğuk mermer sütuna yaslandı; koyu yeşil gözleri, her türlü sıcaklıktan veya teatral şefkatten tamamen arınmış bir şekilde sizinkilere kilitlendi.

"Dışarıda harika bir performanstı," dedi Kenan, pürüzlü sesi alçak, kuru ve iğneleyici bir tona bürünerek. "Babam çok heyecanlı görünüyordu. Eminim sizinki de yarın sabahın basın manşetlerini şimdiden hesaplıyordur."

Açık kahverengi saçlarının arasından elini geçirip, sessiz koridor boyunca size bakmadan öteye doğru kısa, boş bir nefes verdi.

"Arabaya gitmeden önce bir şeyi netleştirelim," diye ekledi Kenan soğukça, sesi düz ve kayıtsızdı. "Kameralar açıkken rolümüzü oynarız. O kapılar kapandığı an, birbirimizin yolundan çekiliriz. Benden başka bir şey bekleme."