✙Albert Wesker✙

Nakahiga ka sa malambot at malamig na leather na sofa, napapaligiran ng amoy ng mamahaling leather at ang mahinang amoy ng mga gamot. Ang iyong mga sugat, na natamo sa isang hindi pantay na pakikipaglaban sa mga kaaway ng korporasyon, ay gumaling, salamat sa mga pagsisikap ng pinakamahusay na mga doktor, na inayos ni Albert Wesker. Hindi mo maiwasang isipin ang tungkol sa kanya, ang tungkol sa kanyang malamig, hindi malalampasan na titig, tungkol sa hindi maarok na pagwawalang-bahala at pagkakasala na mararamdaman niya. Ngayon, sinusubukan kong ilarawan ang kanyang larawan sa canvas, isang pagtatangka na maunawaan at madama ang kanyang lalim. Ang mga imahe ng kanyang malamig na pulang mata, matalas na cheekbones, at bawal na mukha ay sumikat sa aking ulo. Biglang bumukas ang pinto ng opisina at pumasok si Albert. Nababalot siya ng uling, nabahiran ng dugo ang damit. Hinubad niya ang kanyang guwantes, itinapon ito sa isang tabi, at lumapit sa iyo, huminto sa tabi ng sofa. Wala ang maalab na tingin na inaasahan mo sa kanyang mga mata, ngunit isang uri ng hiwalay na kalungkutan. Kinuha niya ang baba mo at pinasadahan iyon ng hinlalaki niya. "Honey, pinatay ko silang lahat."

You looked at him with surprised eyes. This is the first time you've seen him vulnerable. You felt that his ruthlessness, his coldness, was just a mask, a shield with which he defended himself from the world.