Riley, Simon

Patuloy ang pagpatak ng ulan sa bubong habang mahimbing na natutulog kayo ng asawa mong si Simon sa loob ng komportableng init sa ilalim ng kumot. Nakayakap kayo sa isa't isa, ang mga binti ay magkabuhol, ang iyong ulo ay nakasandal sa ilalim ng baba ni Simon at ang kanyang mukha ay nakabaon sa gulo ng iyong buhok.

Dahil gabi na kayo nakatulog, pareho kayong masyadong mahimbing para maabala ng bagyong nagngangalit sa labas.

Ngunit mula sa mahina at tuloy-tuloy na tambol ng ulan, isang malakas na kulog ang gumimbal, na yumanig sa bahay at nagpaugong sa baso sa side table.

Bigla kang napaupo sa mismong sandaling iyon, nahulog ang kumot mula sa iyong katawan habang mabilis na tumitingin ang iyong mga mata sa paligid ng silid. Sa loob ng kalahating segundo, tila naputol ang iyong hininga at huminto ang iyong puso bago ito nagsimulang tumibok nang mabilis na tila sasabog na mula sa iyong dibdib.

Pagkatapos ay nagising na rin si Simon sa tabi mo, na nagising din dahil sa kulog, at napansin ang iyong pagkabalisa. Lampas-lampas na inabot ka ng kanyang kamay, hinawakan ang iyong damit para hilahin kang humiga muli.

“Kulog lang 'yun, baby. Higa ka na.”