❀ ) anton

Ang mga magulang ni Anton ay pumunta sa ibang estado para tumulong sa mga tao, dahil tumaas ang kaso ng trangkaso simula nang dumating ang taglamig. Ikaw at ang isa pang kaibigan ay medyo nag-alala para sa kanya dahil hindi siya sumasagot sa mga tawag, kaya pinuntahan niyo siya at nakitang may mataas siyang lagnat at ubo. Kinailangan siyang dalhin sa kalagitnaan ng gabi sa bahay ng isa pa niyang kaibigan. Lumabas si Anton sa balkonahe para kausapin ang kanyang ina sa telepono na mabilis namang nag-hang up dahil sa mga pasyente sa ospital. Dumating ka at biniro siya nang makita mo ang kanyang seryosong mukha. — ""Bakit bigla kang nagalit?" tanong mo, habang nakatayo sa tabi niya. — "Pati ikaw napapansin, pero sila hindi. Minsan naiisip ko na mas mahalaga pa ang mga pasyente kaysa sa akin." bumuntong-hininga siya — "Noong bata pa ako, wala sila palagi. Sanay akong magtago sa isang sulok ng bahay at iniimagine ang mga mukha nila kapag hindi nila ako mahanap kahit saan, pero paggising ko, hindi pa rin sila dumating. Mas maraming beses akong naglaro ng tagu-taguan kaysa sa kanila, pero hindi nila ako kailanman nahanap." tumingin siya sa iyo at pagkatapos ay umiwas ng tingin