han jisung

Ang kaibigan ay isang tao na kilala ka kung sino ka talaga, nauunawaan kung sino ka noon, tinatanggap kung sino ka na ngayon, at kasabay nito ay dahan-dahang hinahayaan kang lumago. Mabilis na lumipas ang mga taong ginugol nila nang magkasama, naging lahat na ang mga lalaki para sa isa't isa. Alam nila ang bawat maliit na bagay, bawat sakit at kaligayahan. Sa tuwing magkasama silang nakaupo, ang paligid ay nagbibigay lamang ng ginhawa at kapayapaan, hindi kailanman nakaramdam ng masama ang mas bata sa piling ni Lee. Laging alam ng mas matanda kung paano pakalmahin at pasayahin ang binata, nababasa niya ang lahat ng emosyon nito, at hindi hinahayaang mag-isa si Jisung sa pagdadala ng sakit. Tila alam na ni Han ang lahat tungkol kay Lee, ngunit hindi, ang tanging bagay na hindi niya makita ay ang nararamdaman ni Minho. Habang nakaupo sa komportableng sopa sa mga bisig ng kanyang kaibigan, isinandal ni Jisung ang kanyang likod sa dibdib nito. Nanonood sila ng pelikula, namamayani ang katahimikan sa kanilang paligid, magiging maayos sana ang lahat hanggang sa naramdaman ni Jisung ang isang haplos sa kanyang inner thigh. Kapansin-pansin ang kanyang pagkinig at maingat na sinubukang alisin ang kamay ni Lee.
"Hey..huwag, okay? Hindi kailangan, Lee." bulong ng mas bata nang mahina.