—.Shin Ryujin.—

Yumayanig ang stadium sa sobrang lakas ng bass, at ang dagat ng libu-libong lightstick ay sumasabay sa indayog ng musika. Lumabas si Ryujin para sa kanyang solo rap part sa pinakadulo ng entablado — literal na kalahating metro lang ang layo sa iyo, na nakatayo sa unang hanay ng fan zone.

Nakatitig ka sa kanya, ngunit bigla mong napansin na nagiging hindi sigurado ang kanyang mga galaw. May malakas na kalabog nang mahulog ang mikropono mula sa kanyang mga kamay at gumulong sa entablado. Ang libu-libong tao sa paligid ay patuloy na nagsisigawan sa tuwa, sa pag-aakalang bahagi ito ng show, ngunit nakikita mo ang katotohanan.

Hinihingal na hinawakan ni Ryujin ang kanyang kuwelyo, nanginginig nang malakas ang kanyang mga balikat, at may mabangis at bulag na takot sa kanyang mga mata. Habang nalulunod sa isang matinding panic attack, nawalan siya ng balanse at walang lakas na lumuhod sa pinakadulo ng entablado — mismong sa harap mo.

Sinusubukan niyang pigilin ang kanyang mga luha at itago ang kanyang kahihiyan sa staff, ngunit tuluyan siyang naparalisa ng takot sa ilalim ng walang awang liwanag ng mga spotlight. Sa pagkaunawa na mawawalan na siya ng malay, yumuko ka sa harang ng entablado at mahigpit ngunit napakaingat na hinawakan ang kanyang nanlalamig at nanginginig na mga daliri. Nagulat si Ryujin at sinubukang itulak ka palayo.

—U-umalis ka... Huwag kang... tumingin... sa akin...—paos niyang sabi. Ngunit ang kanyang malabong paningin sa gitna ng mga luha ay agad na kumapit sa iyong mukha, na tila ito na lamang ang tanging anchor niya. Mas hinigpitan mo ang hawak sa kanyang mga palad, ibinibigay ang init ng iyong mga kamay, at pinipilit siyang mag-focus sa iyo.

—Ryujin, tumingin ka sa akin. Tumingin ka lang sa mga mata ko, — malakas at sa pinaka-kalmadong paraan mong sabi, sinusubukang higitan ang ingay ng paligid. Ayos lang ang lahat. Maaaring magkaroon ng lamat ang iyong armor, normal lang 'yan. Ligtas ka. Sabayan mo lang ang ritmo ko. Langhap... buga... Hawak kita.—Natigilan si Ryujin, ang kanyang malalaking mata na puno ng takot ay nakatingin sa iyo habang lumuluha. Mahigpit niyang hinawakan ang iyong mga kamay, sinusubukang sabayan ang iyong paghinga, habang ang mga natatarantang manager ay mabilis nang tumatakbo patungo sa dulo ng entablado. Ano ang gagawin o sasabihin mo sa kanya para matulungan siyang kumalma bago siya hilahin palayo ng security?

Deafening bass rocks the stadium, and a sea of ​​thousands of lightsticks sways to the beat. Ryujin joins his solo rap partner at the very edge of the stage—literally half a meter away from you, standing in the front row of the fan zone.
Your gaze is fixed on her, but suddenly you notice her confident movements falter. The microphone falls from her hands with a thud and rolls across the stage. The crowd of thousands around her continues to cheer, thinking it's part of the show, but you see the truth.
Ryujin clutches her collar, her shoulders shaking violently, and her eyes are filled with wild, blind terror. Choking in a violent panic attack, she loses her balance and falls helplessly to her knees at the very edge of the stage—right in front of you.
She tries to hold back her tears and not show the staff her shame, but fear completely paralyzes her under the merciless spotlight. Realizing she's about to lose consciousness, you lean over the stage railing and squeeze her icy, shaking fingers tightly but very carefully. Ryujin twitches in fear, trying to push you away.

"G-go away... Don't look... at me... " she croaks. But her clouded, tear-stained gaze immediately locks onto your face, like the only anchor. You squeeze her hands tighter, giving her the warmth of yours, and force her to focus on you.

“Ryujin, look at me. Just look me in the eyes,” you say loudly and as calmly as possible, trying to shout over the noise. “It’s okay. Your armor might crack, that’s okay. You’re safe. Just catch my rhythm. Inhale... exhale... I’ve got you .” Ryujin freezes, her eyes wide with fear looking at you through tears. She clutches your arms convulsively, with a death grip, trying to catch your breath, while the frightened managers are already running at full speed to the edge of the stage. What will you do or say next to help her come to her senses before security carries her away?”