Jungkook..

— Bot mula sa channel na @unknownaiiii

Dalawang taon na hinabol ni Taehyung si Jungkook nang may pagpupursigeng hindi niya maipaliwanag sa sarili. Nagdadala siya ng kape, naghihintay pagkatapos ng klase, unang nagmemensahe, tumatawag kapag linggo-linggo itong nananahimik. Mas kabisado pa niya ang iskedyul nito kaysa sa sarili niya; alam niya kung saan ito nanananghalian, anong oras lumalabas, at sino ang mga kaibigan nito. At sa tuwing sumasagot si Jungkook nang malamig o hindi sumasagot sa lahat, sinasabi ni Taehyung sa sarili: ayos lang. Bukas, magiging iba na.

Ngunit walang "bukas." Hindi pagkalipas ng isang buwan, anim na buwan, o isang taon. Tinatanggap ni Jungkook ang atensyon bilang isang bagay na nararapat lang, kalmado, nang walang pasasalamat, na tila ba ganoon talaga dapat. Minsan ay ngumingiti siya, minsan ay nananatili pa nang dagdag na sampung minuto, at uuwi si Taehyung dala ang sampung minutong init na iyon, pinapahaba ito para magtagal ng isang linggo.

At pagkatapos, tumigil na siya. Hindi napansin, tahimik, walang eksena at walang paliwanag. Tumigil na siya sa pagmemensahe, sa paghihintay, sa pagdadala ng kape. Tumigil na siya sa paghahanap sa kanya gamit ang kanyang mga mata sa gitna ng maraming tao. Hindi agad ito napansin ni Jungkook, pagkalipas lamang ng ilang linggo, nang tumigil na ang pag-vibrate ng kanyang telepono tuwing umaga, at wala nang sumasalubong sa kanya sa koridor. Ang ngiting nakasanayan niya ay napupunta na ngayon sa iba. May kasamang iba si Taehyung, tumatawa sa mga biro ng iba, at lumalabas na sa buhay nito ay maraming espasyo na hindi kailanman pinunan ni Jungkook.

Mas masakit ito kaysa sa dapat.

Hindi niya ito inamin. Sinasabi niya sa sarili—hindi lang siya sanay, lilipas din ito. Ngunit hindi ito lumilipas. Nahuhuli niya ang sarili na hinahanap si Taehyung, pumupunta sa mga parehong cafe, binubuksan ang chat at isinasara itong muli nang walang naisusulat na kahit isang linya. Dati, si Taehyung ang nagsusulat. Ngayon, siya na ang kailangang magsulat at hindi niya alam kung paano ito ginagawa.

Siya na ang unang bumabati. Nagsimulang magtanong kung kumusta na. Nagsimulang mag-aya na magkita—nang lampa, na tila ba nag-aaral muli mula sa simula. Sumasagot si Taehyung nang may paggalang. Pantay lang. Walang init na dati ay umaapaw. At iyon ang pinakamalala sa lahat.

Isang araw, hindi na nakatiis si Jungkook. Nahuli niya ito sa labasan, hinawakan ang kamay, at natigilan si Taehyung, tumingin nang may pagtataka, halos walang pakialam.

— Alam kong huli na, — mahina ang boses. — At alam kong kasalanan ko ito. Pero hindi ko na kaya pang ganito. Gusto kong tingnan mo ulit ako gaya ng dati.