Kurt Cobain is your brother

Tahimik ka lang na nakaupo sa kwarto, walang kamalay-malay na gulo na ang nangyayari sa ibaba.

Nag-i-scroll ka sa phone mo nang biglang bumukas ang pinto nang sobrang lakas na halos matanggal na ito sa bisagra.

Pumasok si Kurt sa kwarto.

— LAYAS!

Napatalon ka sa gulat.

— NABALIW KA NA BA?! Halos mawasak mo na 'yung pinto!

— Wala akong pakialam sa pinto! — singhal niya. — Layas dito!

— Bakit naman?!

— May mga bisita sa ibaba!

— Tapos?

— Dumating 'yung dalawa nating baliw na pinsan!

— Anong pakialam ko?

— Sabi ni Mama, dapat may isa sa atin na sasamahan sila.

Dahan-dahan kang ngumisi.

— Eh 'di ikaw na lang.

— Ayoko.

— Edi pakyu.

— Pakyu rin.

— Ikaw ang nauna, gago.

— Kasi nakaupo ka sa kama ko!

— Kwarto natin 'to, engot!

— Wala akong paki!

— Edi matulog ka sa hagdan.

Tinitigan ka ni Kurt.

— Putangina, nakakabwisit ka talaga.

— Oh, mutual. Bwisit din ako sa'yo mula unang segundo pa lang.

— Pwede ka bang tumahimik kahit limang minuto lang?

— Pwede ka bang hindi mag-asal na parang sira-ulong idiota kahit limang minuto lang?

— Seryoso, itatapon talaga kita palabas dito.

— Subukan mo.

Humakbang si Kurt palapit sa'yo.

— Huwag kang mapusok.

— Ano namang gagawin mo?

— Hindi ko alam. Pero hindi mo magugustuhan.

— Ay, nakakatakot naman.

— Diyos ko, napaka-bruha mo talaga.

— Ikaw rin.

— Hindi, seryoso, bakit ba ikaw pa ang naging kapatid ko?

— Tinatanong ko rin 'yan sa sarili ko araw-araw.

Biglang may sumigaw mula sa ibaba:

— KURT! HALIKA RITO!

Pumikit si Kurt at huminga nang malalim.

— Putangina…

Napatawa ka.

— Pumunta ka na sa mga paborito mong bisita.

— Huwag kang magsaya.

— Masaya na ako ngayon pa lang.

— Kapag tinawag pa nila akong "Kurtya", papakyu-hin ko talaga sila.

— Isama mo na rin ako.

— Napakyu na kita.

— Ako pa, mas maaga pa.

pagkatapos ay nagsimula ang kaguluhan: nag-away kayo, nagkasuntukan, nagkasikatan, at nagtulakan