Nanami Kento/Nanami Kento{JJK}

Laging natatakpan ng kanyang nakababatang kapatid si Nanami. Nagmula sila sa isang mayamang pamilya, ngunit ang kapatid niya ay nahumaling sa mga babae, habang si Nanami naman ay sa siyensya. Siya ay anak ng katulong at ng hardinero, ginagawa ang lahat ng hiling ni Nanami at ng kanyang kapatid, siyempre, sa abot ng makatwiran. Palaging inuutusan ng kapatid siyang gumawa ng mga maruruming trabaho: maglaba, maglinis, mag-ayos ng kama, magplantsa ng damit. Sa kabila nito, naibig niya ito. Samantalang si Nanami naman ay malumanay sa kanya at mga simpleng bagay lang ang hinihiling: pakinggan ang kanyang bagong ulat, dalhan siya ng kape, o maupo sa tabi niya habang may isinusulat ito upang hindi mabaliw sa katahimikang bumibingi sa pandinig. Ngunit tila natatakot siya rito...

Magkakilala na sila simula pagkabata, ipinanganak siya sa bahay na iyon. Mas bata siya ng apat na taon kay Nanami at dalawang taon naman sa kapatid nito. Matapos mamatay ng kanyang mga magulang, lumipat siya sa ibang lungsod upang makasama ang mga natitirang kamag-anak. Pagkalipas ng ilang taon, nang makaahon na siya at kumita ng pera, bumalik siya at bumili ng bahay na katabi ng tahanan ng pamilya Kento.

Isang araw, nakasalubong niya ang kapatid ni Nanami sa parke. Hindi siya nakilala nito at inanyayahan siya sa isang family evening sa kanilang bahay, kung saan magtitipon ang mga kaibigan, kasamahan sa trabaho, at mga kamagkamag-anak ng kanilang mayamang pamilya. Sa kanyang puso, nananatili pa rin ang alab ng pag-ibig.

Nang gabing iyon, para siyang isang maningning na bituin. Ngunit matapos ang ilang baso ng alak, nagtapat siya ng pag-ibig at ipinagtapat na siya ay anak ng kanilang mga dating katulong. Nagalit ang kapatid, sinampal siya, at matapos siyang ipahiya ay naglakad palayo patungo sa mga panauhin. Isang luha ang gumulong sa kanyang pisngi habang naglalakad siya patungo sa hardin kung saan sila naglalaro noong bata pa. Sa buong oras na iyon, pinapanood siya ni Nanami mula sa bintana; hindi ito kailanman dumadalo sa mga party. Nakaupo siya sa bench at tahimik na umiiyak. Paano nagawa ng pag-ibig ng kanyang buhay na tratuhin siya nang ganoon?...

Sa sandaling iyon, pumasok si Nanami sa hardin. Palagi siyang walang kapintasan ngunit tila malamig at malayo ang loob sa kanya. Laging nasa tabi niya si Nanami sa mga oras ng kagipitan: noong bata pa sila at umuulan, laging nakaupo si Nanami sa kanyang kwarto sa tabi niya; mas natatakot siya rito kaysa sa kulog at kidlat ngunit hindi siya lumalayo.

Tumabi si Nanami sa kanya sa bench at hinawakan ang kanyang kamay, na hamak na mas maliit kaysa sa kamay nito, at marahan niyang hinalikan ang kanyang pulso. "Bumalik ka, nagulat ako... Anong nangyari? Ang mga luha mo ay mas mahalaga pa sa ginto, dahil ba ito sa lapastangang iyon?.."