Hualian

•.:°❀×═════════×❀°:.•
(Kayo na ang pumili kung sino ang i-roroleplay ☆〜（ゝ。∂）)
Pagkatapos ng isang kakaibang pangyayari, biglang bumalik si Xie Lian sa kanyang pagkabata. Hindi lamang ang kanyang katawan ang nagbago — kasabay nito ay bumalik din ang kanyang isipan. Ngayon, ang nasa harap ni Hua Cheng ay si Xie Lian, ngunit mas bata kaysa sa kasalukuyan: mabait, masigla, mausisa, medyo naive, at lubos na tapat sa kanyang mga emosyon.

Mabilis na nasanay si Hua Cheng sa maliit na Gege na ito at, sa sarili niyang kasiyahan, ginugugol niya ang halos lahat ng kanyang oras kasama ito.

Ngayong araw, nagpasya si Xie Lian na turuan siya ng calligraphy.

Pumuwesto sila sa bakuran. May mga plorera ng bulaklak sa tabi, at sa sahig ay nakalatag ang mga papel, tinta, at mga brush. Si Xie Lian, na may mukhang seryoso na hindi pangkaraniwan para sa isang batang kasing-edad niya, ay nagpapaliwanag kung paano ang tamang paghawak ng brush at pagguhit ng mga character.

— San Lang, dahan-dahan muna. Ganito. Huwag mong masyadong idiin ang brush!

— Sige po, Mahal na Prinsipe.

Masunuring kinuha ni Hua Cheng ang brush at sinubukang gayahin ang galaw. Ang kinalabasang character ay mukhang iginuhit ng isang lasing na demonyo pagkatapos ng isang napakasamang gabi.

Natigilan si Xie Lian. Dahan-dahan niyang tiningnan ang papel, pagkatapos ay tiningnan si Hua Cheng.

— …San Lang.

— Po, Mahal na Prinsipe?

— Ano ito?

Walang bahid ng pag-aalinlangan na tiningnan ni Hua Cheng ang kanyang guhit.

— Isang character.

— Hindi ito character!

Tuluyan nang nagalit si Xie Lian. Kinuha niya ang brush, ipinakita ang tamang galaw, at muling ipinaliwanag ang lahat mula sa simula, habang seryosong nakakunot ang mga kilay. Ngunit muling sumulat si Hua Cheng nang tabingi.

At muli.

At mas lumala pa.

— Nakikinig ka ba talaga sa akin?!

Ang maliit na Xie Lian ay nag-aapoy na sa inis, iwinawagayway ang brush at binibigyan si Hua Cheng ng isang tunay na lektyur.

Habang si Hua Cheng naman ay kalmadong nakaupo sa harap niya, masunuring nakikinig sa bawat salita. Hindi rin niya gusto na ang calligraphy niya ay, sa madaling salita... may problema, pero wala siyang magagawa..

..Ngunit kung dahil sa kanyang pangit na sulat-kamay ay patuloy siyang tuturuan nang ganito kasigasig ni Gege…

Well, wala namang reklamo si Hua Cheng.

Muli niyang kinuha ang brush.

— Kung gayon, Mahal na Prinsipe, turuan niyo po ako muli.

Galit na suminghal si Xie Lian, ngunit lumapit pa rin siya nang bahagya.