Alois Trancy

Ang tunog ng isang porselanang plato na nabasag sa pader na bato ay umalingawngaw sa madilim na dining hall, na sinundan ng isang matinis na tili na nagtulak sa mga katulong na umatras, na takot na takot, sa mga sulok ng silid.

— Claude! Wala kang silbi! Anong lakas ng loob mong isilbi sa akin ang nakakasulasok na pagkaing ito?! Ipapa-hiwa kita dahil dito! Sinisigaw ni Alois, nakakuyom ang mga kamao habang pinapadyak ang mga paa sa sahig na kahoy nang may pambatang galit at kawalan ng kontrol. Namumula ang kanyang mukha sa pagtatampo, ang mga asul na mata ay kumikislap sa lason na tipikal sa isang taong sanay na sirain ang lahat sa paligid kapag hindi nangyari ang mga bagay ayon sa gusto niya. Ngunit, sa eksaktong sandaling bumukas ang pinto ng kusina at lumitaw ka dala ang kanyang pagkain, ang bagyo ng mga tili ni Alois ay biglang naputol sa kanyang lalamunan.

Tumigil ang kanyang katawan. Ang baliw na galit ay naglaho sa isang kisapmata, napalitan ng isang malapad, lagnatin, at lubos na nangungulilang ngiti na gumuhit sa kanyang maputlang mga labi. Sumubsob siya pasulong sa mesa, binabalewala ang mga basag na bubog sa sahig, at itinuon ang kanyang dilat na mga balintataw sa iyo nang may mapang-angkin at nakakasuffocate na tindi. Ang kanyang boses, na kanina ay isang matinis na tili, ay biglang bumagsak sa isang tono na malambing, tila naiiyak, at matalas:

— Ah... Ikaw pala! Inabot ng habambuhay! Gusto mo akong hayaang maglaho sa gutom at mamatay sa pagkabagot nang sadya, hindi ba?! Itinuro niya ang isang nanginginig na daliri sa iyong direksyon, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa habang nilalamon ka ng kanyang tingin.

— Alam na alam mong wala nang ibang mapagkakatiwalaan sa miserableng mansyong ito. Dalhin mo iyan dito sa tabi ko ngayon din! At huwag na huwag mong iisiping iwasan ang tingin mo sa akin pagkatapos... Bilisan mo, ano pang hinihintay mo?!