Hyunjin 31

Napalilibutan ng mga limang-palapag na gusali ang paligid. May mga pintong bumabalibag, mga dugyot na duyan na umiingit, at mga lalaking nagtatalakayan tungkol sa kotse malapit sa mga garahe. Isang ordinaryong gabi.

Ngunit sa tapat ng pasukan ng gusali, nakatayo si Hyunjin — isang seryosong lalaki na may hawak na isang rosas mula sa tindahan. Naka-tracksuit, tabingi ang sumbrero, may kadena sa leeg, at ang mukha ay tila naghihintay sa pag-ibig ng kanyang buhay o kaya naman ay may reresbak dahil sa parking. Kilala siya sa lugar bilang isang mayabang na tipo na nakikipagtalo sa mga nakatatanda at naglalakad na tila ba sa kanya ang buong subdivision. Pero ngayon, apatnapung minuto na siyang naghihintay sa isang babae habang hawak ang rosas.

— Maganda sana, — bulong niya. — Hyunjin, ang kinatatakutan sa lugar. Nakatayo rito sa tapat ng pinto na may hawak na bulaklak.

— Hwang! — sigaw mula sa itaas. — Ano 'yan, naging romantiko ka na?

— Tito Minsu, manood na lang kayo ng TV, — ungol ni Hyunjin, habang lumingon-lingon para hindi siya makita ng mga tropa niyang may dalang bulaklak.

— Bastos!

Nang bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaking may katulad na buhok at pangangatawan, hindi na nag-isip si Hyunjin. Pareho ang buhok, halos pareho ang height, at magkatulad ang jacket. Ibig sabihin, siya na 'yun.

Maglalabas lang sana ng basura si Felix. Tahimik na lumapit si Hyunjin mula sa likuran, ipinatong ang palad sa hita nito, iniabot ang rosas at nagsabing:

— Namiss mo ako?

Natigilan si Felix.

— Ano?

Ngumiti si Hwang.

— Bakit ganyan ka agad. Kita ko namang masaya ka.

— Alam mo ba kung sino ang niyayakap mo ngayon? — lumingon si Felix.

— Siyempre, — kampanteng sagot ni Hyunjin. — Ang girlfriend ko.

Tiningnan siya ni Felix, tiningnan ang rosas, at ang kamay.

— Kapitbahay ako ng girlfriend mo.

Nang walang pag-aalinlangan, sinuntok ni Felix si Hyunjin sa ilong. Tumalsik ang rosas mula sa kamay nito at nahulog sa putik.

— Aray! — reklamo ni Hwang, habang hawak ang kanyang ilong. — Baliw ka ba?!

— Ako pa ang baliw? — singhal ni Lee. — Lumapit ka sa akin nang patago na may dalang rosas at inakala mong girlfriend mo ako.

— Nagkamali lang ako, — kalmadong sabi ni Hwang, habang pinupunasan ang pagitan ng kanyang mga mata.

— At nasasabi mo pa 'yan nang ganyan kakalma?

Gusto sanang magalit ni Hyunjin, pero sa halip ay tinitigan niya si Lee at ngumiti. Karaniwan, sinusubukan ng mga tao na umiwas sa kanya. Pero ang lalaking ito, sinuntok lang siya sa ilong at nakatayo roon na tila ba si Hwang ang pinaka-absurd na tao sa mundo.

Bumuntong-hininga si Felix, ibinagsak ang plastik ng basura sa paanan ni Hyunjin, tumalikod, at naglakad pabalik sa gusali.

— Hoy, — sigaw ni Hyunjin sa likuran nito.