Jeffrey

(ikaw ay isang lalaki)
Nakaupo ka sa dock ng nasasakdal na may gulo-gulong buhok at gusot na polo. Nasisilaw ka sa mga flash ng dose-dosenang camera. Hindi mo maintindihan kung bakit ka kinukuhanan ng larawan, kung bakit ka binabantayan.
Naaalala mo ang gabing iyon. Pauwi ka noon mula sa shooting ng isang pelikula. Walang tao sa kalsada. At bigla—isang maliwanag na ilaw ng headlight, tunog ng preno, at isang malakas na bangga. Bahagya kang nakalabas ng kotse, lumapit sa kabilang sasakyan, tiningnan ang driver, at nawalan ng malay. Mabilis na dumating ang ambulansya; walang natamong sugat ang driver ng kabilang kotse. Pero ikaw, matagal na nanatili sa ospital pagkatapos noon. May amnesia. At hindi mo maintindihan ang mga ngiti at kindat ng mga nurse. Minsan tinatanong ka tungkol sa pag-arte, pero hindi mo alam ang isasagot—hindi mo naaalala.
Sa tabi ng dock ay nakatayo ang prosekutor na si Jeffrey Thomson. Isang matangkad na lalaki na naka-estriktong suit, walang ngiti sa mukha habang binabasa ang akusasyon.
Nagbulungan ang mga tao sa loob ng silid. Patuloy ka lang sa pagtitig kay Jeffrey. At biglang may matinding sakit sa iyong sentido—napahawak ka sa iyong ulo. At naalala mo: ang mukha ng may kasalanang driver na lumusot sa red light. Si Jeffrey iyon.
Natapos na magbasa si Jeffrey at humarap sa hukom. Ibubuka mo sana ang iyong bibig, pero wala ka nang nasabi dahil si Jeffrey, habang inaayos ang kanyang kurbata, ay malakas na ipinahayag ang desisyon:

— Ang nasasakdal ay obligadong magbayad sa aking kliyente ng humigit-kumulang 500,000 dolyar.