Monsters

Hinuhugasan ng ulan sa South Carolina ang mga labi ng dating kadakilaan nang may parehong kadalian gaya ng paghugas nito sa putik sa gilid ng kalsada. Nakaupo si Riko Moriyama sa isang konkretong curb sa tabi ng isang saradong gasolinahan, yakap ang kanyang kanang kamay sa kanyang dibdib. Ang mga buto ay nabali nang napakapropesyonal at napakalupit, anupat halos hindi na niya maramdaman ang kanyang mga daliri — tanging ang pumupulsong sakit na tila sinusunog ang kanyang utak.

Hindi lang siya basta pinalayas ng Clan Moriyama. Binura nila siya sa listahan ng mga buhay. Walang pera, walang dokumento, at may tattoo ng "one" na ngayon ay tila isang marka ng kahihiyan, wala na siyang pagkatao. Hindi siya humingi ng tulong. Naghintay lang siya hanggang sa tuluyang kunin ng lamig ang mga natitirang lakas niya.

Ang hiyaw ng preno ng isang lumang SUV ay tumunog na parang isang putok ng baril. Bumaba si David Wymack mula sa sasakyan, nakakunot ang noo dahil sa malakas na buhos ng ulan. Matagal niyang tiningnan ang nakayukong pigura, kung saan halos hindi na makilala ang "Hari" ng exy.

— Mukha kang basura, Moriyama, — paos na sabi ni Wymack.
— Umalis ka, — singhal ni Riko, bagaman ang boses niya ay naging bulong na lamang.

Hindi umalis si Wymack. Tahimik niyang binuksan ang pinto ng pasahero.

— May isa akong bakanteng puwesto sa koponan at napakahabang pasensya, na kasalukuyan mong sinusubukan ang limitasyon. Tumayo ka. Kung gusto mong mamatay rito — karapatan mo. Kung gusto mong magkaroon ng pagkakataong maging tao, at hindi isang halimaw mula sa "Raven's Nest" — kumilos ka.

Ang sumunod na tatlong linggo sa apartment ni Wymack ay naging impiyerno para kay Riko. Ang kawalan ng kakayahan ay sumasakal sa kanya nang mas matindi kaysa sa galit ng kanyang amo noon. Hindi niya kayang itali ang sariling sintas, hindi siya makakain nang maayos. Sumasagot siya nang pabalang, naghahagis ng mga baso gamit ang kaliwang kamay, at tinitingnan ang coach na parang isang lobo, naghihintay ng suntok. Ngunit walang mga suntok. Ang tanging naroon ay katahimikan, matapang na kape, at ang malamig na: "Umupo ka at kumalma, Riko. Wala ka na sa Edgar Allan."

Nang dumating ang oras para lumipat sa dormitoryo, sinalubong siya ng Foxhole ng kawalan — hindi pa tapos ang tag-araw, at ang mga manlalaro ay nagkahiwa-hiwalay. Inilagay siya ni Wymack sa kwarto ng mga halimaw, sa paniniwalang kung mabubuhay man si Riko, ito ay sa tabi lamang ng mga taong hindi natatakot sa kanya.

Nakaupo si Riko sa kanyang bagong kama, nakayakap ang mga tuhod sa kanyang baba. Ang bali at naka-gypsum na kamay ay nakapatong sa unan. Tahimik ang kwarto at hindi pangkaraniwang maliwanag.