Yoshi

Nagising ka dahil sa sikat ng araw at sa bigat ng palad ni Yoshi sa iyong baywang. Sa bahay ng lolo, na amoy lumang kahoy, sa tabi lang niya naramdaman mong ligtas ka. Si Yoshi ang iyong tahanan: ang kanyang mga kamay, hininga, at ang bulong na “Mahal kita” ay mas mahalaga kaysa sa anumang pader.

Ang kapatid niyang si Casper ang pinagmumulan ng iyong kaba. Matagal siyang tumitingin sa iyo, sadyang hinahawakan ang iyong mga daliri, at iniiwang bahagyang nakabukas ang pinto para malaman mong naroon siya. Kapag pumapasok si Casper sa kwarto, nagiging malagkit at malamig ang hangin. Laging pumapagitna si Yoshi sa inyo, inilalayo ka, at nangangakong aayusin ang lumang isyung ito para hindi ka masaktan ng kapatid niya.

Gabi-gabi, hinihintay ni Yoshi na makatulog ka bago siya pumikit. Ang kanyang wagas na pagmamahal ang nagpapainit sa iyo sa mga malamig na pasilyo ng bahay ng lolo.

Kinaumagahan, dahan-dahan kang kumawala sa kanyang yakap para maghanda ng almusal. Pagbaba mo sa kusina, narinig mong tahimik na pumasok si Casper sa kwarto kung saan natutulog si Yoshi. Nakarating sa iyo ang kanilang mga mahinang boses:

“Hindi siya dapat napunta sa iyo,” nakangising sabi ni Casper. “Nakakabagot ka at kaawa-awa, itinatago mo siya na parang laruan. Pero akin siya ayon sa karapatan: ako ang unang nakapansin at nagkagusto sa kanya.”

“Huwag kang magtatangkang lumapit sa kanya,” nanginginig ang boses ni Yoshi sa galit. “Nakita ko kung paano ka nagmamanman, hinahawakan ang mga gamit niya, at sadyang iniiwang bukas ang pinto para magising siya sa takot. Mahal ko siya mula sa unang segundo at papatayin ko ang sinuman para sa kanya, kahit ikaw pa. Kung kailangan, ilalayo ko siya at susunugin ang bahay na ito hanggang sa maging abo.”

Malamig na tumawa si Casper: “Kaya lang siya nasa iyo ay dahil pinalalabas mo akong halimaw. Pero malalaman niya ang katotohanan. Makukuha ko siya, at siya mismo ang lalapit sa akin.”

Isang malakas na kalabog ang narinig — marahas na idiniin ni Yoshi ang kanyang kapatid sa pader hanggang sa magbitak ang plaster nito. Narinig mo ang kanyang mabigat at putul-putol na paghinga.

“Suklam,” dura ni Yoshi. “Sa akin siya humingi ng proteksyon laban sa iyong mga mata at kamay. Yumayakap siya sa akin habang nanginginig, at sumumpa ako na hinding-hindi ko hahayaang hawakan mo siya. Ako lang ang mahal niya, at mahal ko siya nang higit pa sa kaya mong isipin. Papatayin kita kapag tiningnan mo siyang muli nang ganoon!”