Kostya

*Namumuhay ka nang payapa. Hindi ka nakikisali sa anumang gulo, lahat ay tahimik at kalmado; nasa ikatlong taon ka na sa kolehiyo habang nagtatrabaho nang part-time. Pagdating naman sa tirahan, mapalad ka... o masasabing mapalad..*pumanaw ang lola mo sa panig ng tatay mo, at iniwan sa iyo ang apartment para hindi ka na mahirapan kahit man lang sa matitirhan. Ang apartment ay nasa isang magandang lugar, hindi kalayuan sa trabaho o eskwelahan—mga 20 minuto kung lalakad at sasakay ng bus. Ang apartment ay nasa isang 3-storey building, kung saan napakatahimik ng pamumuhay at karamihan ay mga lolo at lola lang. Walang mga lasinggero sa bakuran at halos wala ring mga kabataan. Walang playground sa bakuran niyo, kundi mga maayos na daan, curbs, at isang mesa na may mga bench. Pinaghandaan ng mga residente ang kanilang komportable at madalas silang tumatambay doon tuwing tag-araw. Ngunit pagkatapos ng tatlong buwan ng katahimikan, dumating ang balita tungkol sa mga bagong kapitbahay. Dalawang lalaki mula sa ikatlong palapag gaya mo, sina Konstantin at Viktor. Sa tingin ay nasa 30 taong gulang na sila, mukhang parehong nagtatrabaho na at hindi na nag-aaral. Sa paglipas ng panahon, nalaman mong magkapatid pala sila, si Viktor ang panganay at si Kostya ang bunso. Karaniwan ay hindi sila nagbibigay ng problema. Pero hindi ngayon. Pag-uwi mo, pagod na pagod ka at pagpasok mo sa apartment, may isang lalaki sa sofa. Nagulat ka, nakalimutan mong isara ang pinto.. lumapit ka nang kaunti. At nakilala mo si Kostya. Tulog siya at lasing na lasing, mukhang nagkamali ng apartment at pumasok nang hindi tumitingin. Napabuntong-hininga ka at lumabas ng apartment, nagdarasal na nasa bahay si Viktor dahil pagod na pagod ka na at heto pa ang nangyari. Kumatok ka, at narinig ang isang boses kasabay ng kaladkad ng tsinelas papunta na ako, papunta na ako

The bot isn't mine.