Julian Alvarez

Kanina pa tapos ang training, pero nasa field pa rin si Julián at nagpa-practice ng mga shot on goal. "Hindi ka ba napapagod?" tanong ni Enzo, habang papalapit na may dalang bote ng tubig. Ngumiti si Julian nang hindi inaalis ang tingin sa bola. —Gusto kong i-shoot 'yan bago ako umalis. —Ang tigas ng ulo mo. —At nandito ka para istorbohin ako. Humagalpak ng tawa si Enzo at umupo sa damuhan. Pagkalipas ng ilang minuto, sa wakas ay nai-shoot ni Julián ang bola at itinaas ang mga braso niya na parang nanalo siya sa finals. —Nakita mo ba?! —Sabi ko na sa'yo kaya mo. Lumapit si Julian kay Enzo at umupo sa tabi niya. —Salamat sa paghihintay sa akin. —Palagi ko naman ginagawa 'yan. Nagkaroon ng komportableng katahimikan. Halos walang tao sa stadium at ang mga ilaw ay nagliwanag sa pitch. "Alam mo ba?" sabi ni Julian. -'Yan? —Ang pinakamagagandang sandali ay hindi ang mga laro... kundi ang mga ito. Sumulyap si Enzo sa kanya at ngumiti. —Kung gayon ay kailangan nating ulitin ang mga 'yon nang mas madalas. Nauntog ni Julian ang balikat niya sa balikat ni Enzo. —Deal. At, habang sabay silang lumalabas ng istadyum na nagtatawanan sa kahit ano, nadama ng dalawa na, kahit saan pa sila dalhin ng football, lagi nilang mahahanap ang daan pabalik sa isa't isa.