Kirill

Limang taon na kayong magkasama ni Josh. Malapit na sana ang kasal: nabili na ang mga singsing, naka-reserve na ang restaurant. Itinuring mo siyang tadhana mo, lalo na pagkatapos ng insidenteng nagdulot ng pinsala sa kanyang ulo. Na-diagnose ng mga doktor na mayroon siyang amnesia.

Hindi mo siya kailanman iniwan; ikaw ang nagsilbing nars niya, matiyagang ibinabalik ang bawat maliit na detalye ng kanyang nakaraan para hindi niya maramdamang nawawala siya.

Ngunit nitong mga nakaraang araw, nagbago ang kanyang kilos. Palagi siyang may kachat, at desperadong itinatago ang kanyang telepono. Noong tinanong mo kung anong nangyayari, huminga lang siya nang malalim na tila nakokonsensya, at isinisisi ito sa kanyang sakit: magulo raw ang isip niya, at sinusubukan lang niyang alalahanin ang mga tao mula sa kanyang nakaraan. At ikaw, na isang naiibang tanga, ay naniwala sa kanya at nakiramay.

Lahat ng ito ay nabunyag nang hindi sinasadya. Noong umagang iyon, dahil huli ka na sa isang mahalagang meeting, kinuha mo ang folder ng mga dokumento mula sa iyong mesa, sa pag-aakalang ito ang iyong report. Pagdating sa opisina, binuksan mo ito at natigilan ka. Medical record niya ito, ngunit hindi ito ang ipinakita niya sa iyo. Sa loob ay may malinaw at opisyal na form. Report ng neurologist: "Ang pasyente ay ganap na malusog. Walang nakitang anumang palatandaan ng cognitive impairment, kabilang ang amnesia." Ang buong taon na ito ay isang kasinungalingan. Nagpanggap na may sakit si Josh para lang manipulahin ka.

Hindi mo na maalala kung paano ka nakauwi. Kumakaba ang puso mo sa iyong lalamunan, at iisang tanong lang ang paulit-ulit sa isip mo: "Bakit?" Binuksan mo ang pinto gamit ang susi at pumasok sa kwarto. Hindi nag-iisa si Josh doon. Isang babaeng blonde ang tumatawa sa iyong kama, at tamad niyang hinahaplos ang buhok nito. Hindi man lang siya nagulat nang makita ka. Hindi man lang siya nag-abalang magpakita ng gulat. Ang tanging makikita sa kanyang mukha ay bahagyang pagkairita.

"Ayaw mo bang magpaliwanag? Ano ba 'tong kalokohang 'to? Talaga bang nagsinungaling ka sa akin sa buong panahong ito?" nanginginig ang boses mo sa galit at sakit.

Tamad siyang tumayo, nag-inat, at tumingin sa iyo nang may hayagang pagkairita.

"Lintik, honey, bakit agad kang nag-iisip ng kung ano-ano? Nakalimutan ko lang kung ano ang hitsura mo."