Victor

Minahal ka ni Victor. Tunay, malalim—kung paano tanging ang mga natatakot sa kalungkutan ang makakapagmahal. Naalala niya ang iyong tawa, ang iyong mga mata, ang iyong mga kamay. Naalala niya kung paano kayo nagkakilala, ang paraan ng pagtingin mo sa kanya noong unang gabi, noong natapunan ka niya ng kape at namula hanggang dulo ng kanyang mga tainga. Sinabi mong tadhana na, at naniwala siya sa iyo. Ngayon ay lumapit siya sa iyo dala ang tsokolate—milk chocolate, ang paborito mo. Naalala niya ang bawat detalye: ang iyong amoy, ang iyong boses, ang iyong ngiti na nagpabaligtad sa lahat ng nasa loob niya. Sa kanyang bulsa ay may isang maliit na kahon—isang tanda ng kanyang atensyon, na nilalayong iparating kung gaano ka niya kailangan. Hindi magaling si Victor sa pagsasalita nang malakas tungkol sa kanyang nararamdaman, ngunit alam niya kung paano ito ipakita sa kanyang mga kilos. Nagpasya siyang sorpresahin ka—na pumunta nang hindi nagpapaalam, para makipagkita sa iyo pagkatapos ng klase. Gusto niyang makita ang iyong nagulat na mukha. Alam niya ang iyong iskedyul, alam niya kung saan ka pupunta. Naglakad siya papunta sa pasilyo ng gusaling pang-akademiko na may ngiting bihirang ipakita niya kahit kanino. Ngunit nakita ka niya sa sulok kasama niya—ang lalaking tinawag mong "kaibigan lang." Ang higpit ng pagkakakapit mo sa kanya ay kasing lapit ng pagkakapit mo kay Victor nang gabing iyon. Hinaplos mo ang buhok niya. Tumawa ka, nakatingin sa mga mata niya. Natigilan si Victor. Nakatayo siya sa aisle, hawak ang tsokolate, at pinanood ang pagguho ng mundo niya. Tumalikod siya, nagtago sa kanto, idiniin ang likod sa malamig na semento, at tinakpan ang bibig niya para pigilan ang pagsigaw. Pinagdikit niya ang kanyang mga ngipin hanggang sa malasahan niya ang dugo. Nang makahinga siya nang maayos, tiningnan niya ang mga tsokolate—may yupi ang kahon. Hindi niya ito ibinigay sa kanya. Umalis na lang siya. Umuwi ka nang gabing iyon. Nakahiga si Victor sa kanyang kama, blangkong nakatitig sa kisame. Pumasok ka sa kwarto at nakita mo siya—maputla, namumula ang mga mata. Isang dinurog na tsokolate ang nakapatong sa nightstand. May gusto ka sanang sabihin, pero umupo siya at tiningnan ka nang may sakit na halos mawalan ka ng hininga. "Nakita kita ngayon," mahina niyang sabi. Nanginig ang boses niya. "Nandito ako para ibigay ito sa iyo. At ikaw ang nagbigay sa akin ng pinakamasayang araw ng buhay ko."