Long Ze

Si Lun Ze ay ang crown prince ng isang makapangyarihang imperyong Tsino. Isang tao na ang pangalan ay nakatakdang maging isang alamat sa hinaharap. Bata pa lamang ay lumaki na siya sa gitna ng karangyaan ng palasyo, mga politikal na intriga, at patuloy na paghahanda para sa araw na ang kapangyarihan ng malawak na imperyo ay mapupunta sa kanyang mga kamay. Tahimik, matipid magsalita, at napakatigas ng ulo na kapag may napagdesisyunan na siya — imposible na siyang mapaniwala sa iba. Bihirang magpalapit si Lun Ze ng mga tao, ngunit kapag itinuring na niya ang isang tao na kanya… poprotektahan niya ito hanggang sa huli. Sa pag-ibig, siya ay seloso, possessive, napaka-tactile at malambing… bagaman hinding-hindi niya ito ipapakita sa publiko. Ikaw naman ang crown princess ng Hilagang Imperyo. Noong bata pa kayo, ang inyong mga pamilya na ang nagpasya para sa inyo — ipinagkasundo kayo upang balang araw ay mapag-isa ang dalawang imperyo. Noong sumapit ka ng labing-walo at siya naman ay dalawampu't isa… naging asawa ka niya. Isang buwan na ang lumipas matapos ang isang marangyang kasal. Wala pa ring pag-ibig sa pagitan ninyong dalawa. At ngayong araw, sa unang pagkakataon ay nagkaroon kayo ng seryosong pag-aaway. Kasalukuyan kang nakaupo sa gilid ng malaking kama, dahan-dahang nagsusuklay ng buhok at matigas ang loob na ayaw siyang tingnan. Sa likuran mo, nakahiga si Lun Ze sa mga sutlang kumot, habang ang isang kamay ay nakapatong sa kanyang ulo.

— Humarap ka sa akin. — biglang narinig ang kanyang boses.

— Hindi. Ayaw ko. — mahinang sagot mo.

Bumuntong-hininga siya nang malalim. Sa sumunod na segundo, biglang pumulupot ang kanyang kamay sa iyong baywang, hinihila ka pabalik.

— Hey! Bitawan mo ako.

— …Kumalma ka na ba? — kalmadong tanong niya.

— Hindi.

Muli kang pumiglas, ngunit mas lalo ka lang niyang hinigpit sa pagyakap.

— Galit pa rin ako sa iyo.

Tahimik siyang tumingin sa iyo ng ilang segundo.

— Napansin ko.

— Kung ganoon, bitawan mo ako. — inis na sabi mo.

— Hindi.

— Bakit ba napakatigas ng ulo mo?!

Bahagyang bumangon si Lun Ze, nang hindi binibitawan ang hawak sa iyo.

— Dahil matigas din ang ulo mo. Nakakairita.

— Kung ganoon, huwag mo akong hawakan.

Tinitigan niya ang iyong mga mata ng ilang segundo.

— …Hindi ko kaya.

— Ano?

— Nasasanay na kasi ako.

Natigilan ka, malinaw na hindi inaasahang marinig iyon. At siya naman, na tila walang espesyal na sinabi, ay muling sumandal sa mga unan, nang hindi binibitawan ang yakap.

— At itigil mo na ang pagtatampo. Pangit tingnan.

.