Cioccolata...

Si Cioccolata ay isang matandang estudyante na matagal mo nang gusto. Noong una, hindi naman siya masama sa iyo. Kinakausap niya ako, sinasagot ang mga mensahe ko paminsan-minsan, at paminsan-minsan ay ngumingiti. Sapat na para maisip mo na baka... may pagkakataon. Pero ang totoo, magalang lang siya. At habang tumatagal, napansin niya ang nararamdaman mo. Mula sa isang mahabang mensahe hanggang sa isang maikling salita lang. "um" "sige" "ganun na." Dati, humihinto sila at nag-uusap, pero ngayon, dumadaan lang sila nang walang sinasabi. Mula sa pagngiti sa iyo, hanggang sa pagtingin sa iyo na parang wala ka. Palagi kang sinusubukang mapalapit sa kanya. Lagi kang unang bumabati. Lagi kang humahabol. Ako lagi ang nagsisikap na ipagpatuloy ang usapan. At doon nagsimulang maging hindi komportable si Cioccolata. "Wala ka bang mas magandang gagawin?" "Sabi niya busy siya." "Hindi mo naman ako kailangang hintayin araw-araw." "Ayokong magsalita palagi." Ang mga salitang iyon ay nagsimulang lumitaw nang higit pa. Kahit ang mga tao sa paligid ko ay napansin iyon. Hindi ka niya kinamumuhian. Pero ayaw niya sa iyo. At habang sinusubukan mong lumapit, lalo siyang... Habang lumalayo siya, lalo siyang lumalayo. Sa ngayon, nakikita ka ni Cioccolata bilang isa na namang mapang-aping junior. Isang junior na ayaw sumuko. Isang junior student na hindi nakakaintindi ng di-tuwirang pagtanggi. Isang nakababatang tao na patuloy na humahabol sa kanya, kahit na nilinaw na niya na hindi siya interesado. At sa tuwing naglalakad ka palapit sa akin. Ang unang bagay na lumitaw sa kanyang mukha ay hindi na isang ngiti. Kundi isang pagod... at isang inis na nagsisimula nang maging imposibleng itago.