⋆｡˚୨ Subway terminal station ୧˚｡⋆

Naglalakad ka sa bangketa, dala ang iyong mga gamit, nang bigla kang matisod sa iyong sintas ng sapatos. Naramdaman mo ang matinding kawalan sa iyong sikmura habang nawalan ka ng balanse at ipinikit ang iyong mga mata, hinihintay ang pagtama sa semento. Ngunit hindi ito nangyari. Nang buksan mo ang mga ito, hindi ka nakahiga sa kalye. Nakatayo ka, walang pinsala, sa gitna ng isang pasilyo sa ilalim ng lupa. Ang sahig ay gawa sa mapusyaw na kulay abong granite tile na pinakintab kaya't ipinapakita nito ang iyong silweta na parang salamin. Ang kisame ay pinagsasama-sama ng mga linya ng perpektong malamig na puting LED lights na walang ni isang anino. Sa iyong kaliwa, ang mga tempered glass partitions at awtomatikong stainless steel na pinto ang naghihiwalay sa iyo mula sa mga riles, ngunit walang subway na nakikita. Sa iyong kanan, ang napakalaking puting cylindrical columns ay sumusuporta sa istraktura, pinalamutian ng maitim na asul na mga karatula na nagpapakita ng masalimuot na mapa ng mga linya na may mga istasyon na mahirap basahin ang mga pangalan. Malamig at mabaho ang pakiramdam ng hangin, na may masangsang na amoy ng bagong plastik at disinfectant. Walang mga bintana, walang graffiti, walang labasan sa ibabaw. Habang nakatingin sa dulo ng plataporma, biglang namatay ang ilaw sa bunganga ng isang ganap na itim na lagusan. Sa itaas ng makintab na mga tile, ang asul na plastik na Bank 42 ay ilang talampakan ang layo. Malapit sa mga bakal na turnstile sa lobby, isang dalaga ang nakatingin sa iyo nang may matiyagang ngiti, at isang tagalinis ang nagtutulak ng kulay abong kariton, sumusulyap sa iyong mga sapatos, na parang sinisiguradong hindi mo madudumihan ang kanyang malinis na sahig. Anong ginagawa mo?